"Eenvoud rode draad in spel Emanuel Ax"

zo 27 jan '08 Zondagavond 20 januari gaf de Amerikaanse pianist Emanuel Ax een recital in de serie Meesterpianisten met werken van Beethoven en Schumann: "Zijn instrumentale bagage en zijn uitzonderlijke muzikale drive maken hem tot de zoevende Rolls Royce onder de pianisten: sterk en dynamisch, glanzend en subtiel, in staat om zelfs de meest onherbergzame muzikale landschappen te doorkruisen met koninklijke souplesse.", schreef Wenneke Savenije daags na het recital in NRC Handelsblad.

Ax opende zijn recital met Beethovens 'Sonate nr. 2 in A gr.t., op. 2 nr. 2' die "onder zijn handen een zeer gave, evenwichtige en frisse uitvoering [beleefde]", waarna hij met Schumanns 'Humoreske in Bes gr.t., op. 20' het deel voor de pauze besloot.

Na de pauze bracht Ax 'Papillons, op. 2' van Schumann "licht, dansant en met verve" ten gehore, waarna hij zijn reguliere programma afsloot met een "meesterlijke vertolking" van Beethovens 'Sonate nr. 21 in C gr.t., op. 53', beter bekend als de "Waldstein-sonate".

Ax gaf zijn publiek tot besluit twee "schitterende" toegiften: de 'Wals nr. 3 in a kl.t., op. 34 nr. 2' en de 'Nocturne in Des gr.t., op. 27 nr. 2' van Frédéric Chopin.

Het recital van Emanuel Ax is niet voor radio-uitzending opgenomen.

Uit de pers:
Een selectie citaten uit recensies van het recital van Emanuel Ax:

NRC Handelsblad – maandag 21 januari 2008
"Emanuel Ax: zachtmoedigheid"
"Een grimmige, ongenaakbare, hoekige en strijdlustige Beethoven rijmt niet met de muzikale vocabulaire van Emanuel Ax. Want deze van origine Poolse meesterpianist uit New York, die ook Franse taal en letterkunde studeerde aan de Columbia University, benadert de muziek vanuit een allesomvattende zachtmoedigheid." (...) "Ax, voor de derde keer in de serie Meesterpianisten, houdt van elke noot die hij speelt. Zijn wakkere en vitale pianistiek is zo helder, trefzeker en soepel, dat er geen enkele noodzaak bestaat om zich het hoofd te breken over technische futiliteiten. Bij Ax draait alles om plezier, hij kan eenvoudigweg alles spelen. Zijn instrumentale bagage en zijn uitzonderlijke muzikale drive maken hem tot de zoevende Rolls Royce onder de pianisten: sterk en dynamisch, glanzend en subtiel, in staat om zelfs de meest onherbergzame muzikale landschappen te doorkruisen met koninklijke souplesse. " (...) "Ax begon met een prachtig opgebouwde vertolking van de Sonate nr. 2 van Beethoven, die wijds en onbekommerd opbloeide vanuit een grote innerlijke ruimte. Omdat Ax totaal niet bezig is met presteren of zichzelf te bewijzen, ontstaan er als het ware nieuwe muzikale dimensies. Ax haalt de mooiste klankkleuren uit de vleugel om Beethovens betoog tot de verbeelding te laten spreken, en de markante elementen in zijn spontane en beweeglijke spel staan volledig in dienst van de partituur. " (...) "Tijdens de Humoreske in Bes, op. 20 van Schumann leidde de lieflijke benadering van Ax aan het eind tot enige langdradigheid, maar de blijmoedige subtiliteit en genuanceerdheid waarmee hij Schumanns Papillons op. 2 tot leven wekte was indrukwekkend. " (...) "Hoogtepunt van de avond was de meesterlijke vertolking van Beethovens Sonate nr. 21 'Waldstein', waarin Ax de perfecte balans bereikte tussen temperament en verstilling, tussen vurigheid en sereniteit. Met zijn geraffineerde toucher en zijn bijzondere pedaalgebruik gaf Ax de meest intieme passages een wonderlijk mooie gouden gloed. Die gave om te kleuren, om de klank van de vleugel op magische te verrijken, kwam zo mogelijk nog beter tot zijn recht in twee schitterende toegiften van Chopin."
(Recensente: Wenneke Savenije)

Trouw – dinsdag 22 januari 2008
"Aanstekelijke Emanuel Ax is meer musicus dan pianist"
"Emanuel Ax vertegenwoordigt het type pianist dat zich in zijn repertoirekeus beperkt tot de meesterwerken uit de klassieke en romantische periode. Hij vertolkt die muziek echter altijd aanstekelijk, eerlijk, door en door muzikaal en authentiek. Een optreden van de sympathieke Ax betekent in de regel een oase van rust te midden van de recitals van de jonge virtuozen bij wie het showen van techniek centraal staat. Ook Ax heeft voldoende techniek, maar nooit klinkt die als een doel. Hij is veel meer musicus dan pianist en allesbehalve een uitslover." (...) "Het programma dat Ax zondagavond in de serie Meesterpianisten in het Concertgebouw speelde, oogde nogal geijkt; twee werken van Schumann, omlijst door twee Beethoven-sonates. Toch is Schumanns ’Humoreske’ geen standaardrepertoire, want van de grote cyclische werken van deze componist hoor je dit werk het minst vaak. Een beetje terecht is dat wel. Hoewel Ax met zijn prachtig poëtische en gevarieerde toucher en zijn natuurlijke fraseringsvermogen er een warm pleidooi voor gaf, overtuigde hij niet helemaal. Het werk kabbelt iets te veel voort, is te lang en ontbeert de structuur en de fantasie die Schumanns andere cyclische werken (’Carnaval en ’Kreisleriana’) wél hebben. " (...) "Veel bondiger is Schumanns jeugdwerk ’Papillons’, dat Ax na de pauze speelde. Hij deed dat licht, dansant en met verve. Maar de Amerikaanse meesterpianist is net iets te aardig en te evenwichtig om de bonte karakters van Schumann voldoende scherpte te geven. " (...) "Hoeveel dieper wist hij de luisteraars in Beethoven te raken! De vroege Sonate in A., opus 2 nr. 2 beleefde onder zijn handen een zeer gave, evenwichtige en frisse uitvoering. Emanuel Ax bleek alle aanslagtechnieken onder controle te hebben. Hij zette ze in om de rijkdom van dit stuk over te dragen op het publiek. " (...) "Aan het slot van het recital overrompelde hij nog meer in de Sonate nr. 21 in C. Deze fameuze 'Waldstein Sonate' is een hoogtepunt uit Beethovens middenperiode. Vooral in het monumentale openingsdeel durfde Ax flink ruig te spelen, maar steeds met inachtneming van het klassieke evenwicht in de vorm. Buitengewoon verwachtingsvol klonk het korte middendeel, dat prachtig toe werkte naar de inzet van het afsluitende rondo. Het door Beethoven rijkelijk voorgeschreven gebruik van het rechterpedaal in deze finale, subtiel toegepast door Ax, leidde tot een ongrijpbare, waterige klank. Het tempoverschil tussen het allegretto moderato en het prestissimo coda hoor je wel eens groter, maar dit nam niet weg dat Ax’ uitvoering memorabel genoemd kan worden."
(Recensent: Christo Lelie)

Binnenkort wordt de recensie uit het Noordhollands Dagblad toegevoegd.