"Parelend en kleurrijk spel van Andsnes"

do 3 apr '08 Afgelopen zondag 30 maart jl. gaf de Noorse pianist Leif Ove Andsnes een recital in de serie Meesterpianisten met met werken van J.S. Bach, Beethoven, Sibelius, Grieg en Debussy: "Andsnes blinkt uit door zijn bijna onwankelbare technische beheersing, zijn gevoel voor uitgebalanceerde lijnen en klankkleuren, en de sobere toewijding van zijn spel."

Het recital van Leif Ove Andsnes is opgenomen door de AVRO en zal op zondag 27 april om 20.00 uur in het programma 'Zondagavondconcert' worden uitgezonden op radio 4. U kunt deze uitzending nog tot een week na de uitzenddatum on-line beluisteren.

Uit de pers:
Een selectie citaten uit recensies van het recital van Leif Ove Andsnes:

Trouw – dinsdag 1 april 2008
"Onder de jongere meesterpianisten is de Noor Leif Ove Andsnes stellig de soberste interpreet. Hij is wars van iedere vorm van effectbejag. Het gaat hem uitsluitend om het zo eerlijk mogelijk weergeven van de muzikale inhoud, en nooit om de verpakking." (...) "Terwijl de meeste pianisten zorgen dat zij hun recital met een spectaculair stuk afsluiten, koos Andsnes ervoor om het publiek naar huis te sturen met de verstilde klanken van ’La terrasse des audiences du clair de lune’, uit boek II van Debussy’s Préludes. Dit werk was de laatste van de elf Préludes waarmee Andsnes het deel na de pauze vulde. Waarom hij niet voor één van beide boeken van elk twaalf Préludes had gekozen, maar voor een eigen, willekeurig overkomende selectie uit de boeken I en II werd niet duidelijk. " (...) "In de afgelopen concertseizoenen zijn er nogal eens uitvoeringen van Debussy-préludes geweest in Amsterdam. Vergeleken met Franse pianisten was het Debussy-spel van Andsnes aanzienlijk minder kruidig en kleurrijk. Hij zocht het meer in de mezzotinten van Debussy’s schilderende tijdgenoot Monet dan in heldere kleurenpracht van Degas of Renoir. Ondanks de beheersing en duidelijke visie waarmee Andsnes dit deed, leek het alsof zijn noordelijke inborst niet warmbloedig genoeg was om in de klankwereld van Debussy volledig te overtuigen. " (...) "Duidelijk meer in zijn element was Andsnes in muziek uit zijn eigen contreien. Van zijn landgenoot Edvard Grieg speelde hij de Ballade in g, opus 24, een werk dat bestaat uit een reeks variaties op een Noors volksliedje. Het is een overwegend triest werk, met alleen aan het slot enkele vrolijke en virtuoze uitbarstingen in wilde dansen. Andsnes vertolkte het met veel zorg en liefde. Ondanks die inzet maakte dit werk de indruk te lang te zijn. Dat lag niet zozeer aan Andsnes als aan de compositie zelf, die op een gegeven moment stil lijkt te staan als de motieven zich te veel in cirkels gaan bewegen. Onderhoudender waren de charmante, weinig diepgravende miniaturen van Sibelius. " (...) "Opmerkelijk was dat de vleugel in deze laatromantische stukken onder Andsnes’ handen een heel ander timbre kreeg dan in Debussy’s klankpastellen. En helemaal in het begin van het programma had Andsnes nog weer totaal andere kleuren laten horen in de Toccata in e, BWV 914 van J.S. Bach en in Beethovens Sonate nr. 13 in Es. In dit soort werken is Andsnes een kei, omdat hij zich louter met structuur bezighoudt. Maar juist in deze sonate, die als ondertitel ’Quasi una fantasia’ draagt, zou naast het formele toch ook het improvisatorische element meer naar voren mogen komen dan in Andsnes’ gecontroleerde benadering het geval was. Hetzelfde gold voor de Bach-toccata die Andsnes oerdegelijk en fraai, maar gespeend van iedere vorm van spontaneïteit vertolkte."
(Recensent: Christo Lelie)

Noordhollands Dagblad – dinsdag 11 maart 2008
"Veelzijdig recital van 'broekie' onder pianisten"
"Eigenlijk is Leif Ove Andsnes met zijn 37 jaar nog steeds een broekie binnen het elitekorps van Meesterpianisten. Maar zijn ervaring spreekt boekdelen en zijn pianistische uitstraling is bijzonder. Zijn recital in de serie Meesterpianisten was een prachtige afspiegeling van zijn grote kunnen. Met Bach, Beethoven, Sibelius, Grieg en Debussy viel veel te beleven en Andsnes blonk uit in veelzijdigheid en zeggingskracht." (...) "Aan de 'Toccata in e, BWV 914' gaf de Noorse pianist een gewichtigheid die aansloot bij de statige Bach, met feitelijk dezelfde hamerende aanslag als nodig is voor het klavecimbel, waarvoor Bach dit werk schreef. Voor de dertiende sonate 'Quasi una fantasia' van Ludwig van Beethoven had Andsnes vooral aandacht voor subtiliteit, met minieme verschillen in dynamiek. Daarnaast besteedde hij aandacht aan de motorische 'drive' binnen de muziek, zonder aan innigheid in te boeten. " (...) "Pas echt interessant waren zijn vertolkingen van vier korte werken van Jean-Sibelius, gevolgd door een ballade van Edvard Grieg. Sibelius kreeg van Andsnes de volledige pianistische rijkdom en weidsheid, die de muziek herbergt. Het werden daardoor vier boeiende vertellingen, met de melodische pracht van de Scandinavische muziek als uitgangspunt. " (...) "Een warme pianotoon vormde de basis voor de 'Barcarola'. In de 'Ballade in Form von Variationen über eine Norwegische Melodie' koppelde Andsnes dansante virtuositeit aan bijna verborgen dramatiek. Introvert werd de muziek nergens, dankzij het parelende en kleurrijke spel van Andsnes." (...) "In elf door de pianist geselecteerde 'Preludes' van Debussy voerde de Noor het publiek mee in de geheimen van het Franse Impressionisme. Veel pianisten onderstrepen in hun spel de in nevelen gehulde muziek van Debussy. Zo niet Leif Ove Andsnes, die met opvallende helderheid de kostelijke homogeniteit bloot legde en de muziek daarmee inhoudelijk tastbaarder en welhaast visueel maakte."
(Recensent: Jos Ruiters)

NRC Handelsblad – maandag 31 maart 2008
"Zijn cd The best of Grieg met onder andere de nooit eerder opgenomen Ballade in g, opus 24 die hij zondag ook in de Serie Meesterpianisten speelde, was een hit in Noorwegen, en stond hoog genoteerd in de top honderd, niet van de klassieke muziek maar van de pop. Ook van zijn opname met pianoconcerten van Mozart werden alleen al in Noorwegen meer dan 40.000 exemplaren verkocht. Hoe krijgt Leif Ove Andsnes, de beste pianist van het Hoge Noorden, zoiets voor elkaar?" (...) "Allereerst door uitstekend piano te spelen. Andsnes blinkt uit door zijn bijna onwankelbare technische beheersing, zijn gevoel voor uitgebalanceerde lijnen en klankkleuren, en de sobere toewijding van zijn spel. Als een bevlogen dominee houdt Andsnes doordachte betogen, die zich meer tot het verstand dan tot het hart richten. " (...) "Er zijn pianisten die hun kunst op grotere hoogte bedrijven, door aan het cerebrale de magie van het visionaire toe te voegen. Maar Andsnes gaat handig om met de commercie. Zo schrok hij er in een televisiedocumentaire over Grieg niet voor terug om die Ballade te vertolken op 1400 meter op de Hardanger berg. " (...) "In de stadse ambiance van het Concertgebouw klonk de Ballade mooi maar langdradig, wat meer aan Grieg te wijten leek, die tijdens het schrijven depressief was door de dood van zijn beide ouders, dan aan Andsnes' integere pogingen stagnatie te voorkomen. " (...) "Maar er ontbrak wel iets aan de Toccata in e, BWV 914 van Bach, die Andsnes met gewijde allure speelde. Hoe magistraal Bach ook klonk, er kwam weinig terecht van de improvisatie-stijl die hoort bij toccata"s. Ook tijdens de tot in de kleinste details uitgedachte en fraai gepolijste vertolkingen van 11 Préludes uit boek I & II van Debussy imponeerde de pianist vooral met zijn vakmanschap. " (...) "Meer tot de verbeelding sprak Andsness in korte, lyrische stukken van Sibelius, en in twee kristalheldere toegiften van Scarlatti liet hij even het noorderlicht door de noten schijnen."
(Recensente: Wenneke Savenije)