"Uniek recital door Grigory Sokolov"

ma 28 apr '08 Zondagavond 20 april daalde de Russische pianist Grigory Sokolov in een met gedimd licht gevulde Grote Zaal de trap naar het podium af voor een imposant recital in de serie Meesterpianisten. Sokolov speelde twee Sonates van Mozart en de 24 Preludes op. 28 van Chopin waarover NRC Handelsblad schreef: "Bij elke andere pianist zouden Sokolovs extreme rubato’s, immense verschillen tussen hard en zacht, en extreem emotioneel geladen akkoorden zijn overgekomen als muzikale egotripperij. Maar het ontzagwekkende spel van Sokolov staat zo volledig in dienst van de muziek, elke noot die hij speelt heeft zo’n eigen klank en signatuur, dat alles volstrekt geloofwaardig klinkt."

Het recital van Grigory Sokolov is niet voor radio-uitzending opgenomen.

Uit de pers:
Een selectie citaten uit recensies van het recital van Grigory Sokolov:

NRC Handelsblad – maandag 21 april 2008
"Grigory Sokolov speelt zelden gehoorde Mozart-sonates"
"De legendarische pianist Arthur Schnabel omschreef de pianosonates van Mozart als ‘te gemakkelijk voor kinderen en te moeilijk voor volwassenen. ’Hij voegde daar nog aan toe dat kinderen Mozart spelen vanwege het geringe aantal noten, terwijl volwassenen Mozart niet spelen vanwege de grote kwaliteit van de noten. Vandaar misschien dat in de serie Meesterpianisten zelden een pianosonate van Mozart klinkt." (...) "Maar Grigory Sokolov opende zijn unieke recital met twee Mozartsonates, de Sonate in F, KV 280 en de Sonate in F, KV 332, en dat deed hij op zo’n integere en indringende manier dat de ultieme kwaliteit van Mozart zich ten volle kon manifesteren." (...) "Sokolov liet de thema’s zingen als de kleurrijke personages uit een Mozartopera. Gepoederde pruiken en hoepelrokken ruimden het veld voor gepassioneerde karakters, wezens van vlees en bloed die Sokolov gezaghebbend regisseerde in drama’s van Shakespeariaanse allure." (...) "Sokolov torent boven al zijn collega’s uit door zijn magistrale pianistiek, compromisloze toewijding en overweldigende verbeeldingskracht. Hij maakt ook wel eens een foutje, maar dat doet hij zo achteloos en superieur dat het er niets toe doet. "Als je van muziek houdt, moet je accepteren dat dat voldoende is voor je hele leven”, aldus de pianist. Voor Sokolov is muziek het hele leven." (...) "De vertolkingen van deze gigant ontstaan spontaan in het hier en nu. Door de intensiteit ervan dwingen ze een eerbiedige concentratie af, waarbij de geest verrast wordt door telkens andere muzikale vergezichten. Wie zich ook emotioneel gewonnen geeft wordt meegesleurd in een kolkende rivier, waarin alle denkbare menselijke gevoelens met uiterste waarachtigheid in klank worden vertaald." (...) "Sokolovs contrastrijke uiteenzetting van de 24 Preludes, van Chopin was soms bijna schokkend van expressie. Bij elke andere pianist zouden Sokolovs extreme rubato’s, immense verschillen tussen hard en zacht, en extreem emotioneel geladen akkoorden zijn overgekomen als muzikale egotripperij. Maar het ontzagwekkende spel van Sokolov staat zo volledig in dienst van de muziek, elke noot die hij speelt heeft zo’n eigen klank en signatuur, dat alles volstrekt geloofwaardig klinkt." (...) "Als toegift volgden er nog twee lieflijke walsen van Chopin [moet zijn: een wals en een mazurka, red. RCM], twee hoorbaar door Chopin beïnvloedde preludes van Skrjabin [moet zijn: een poème en een prelude, red. RCM] en Chopins hemelbestormende Fantasie-Impromptu."
(Recensente: Wenneke Savenije)

De Volkskrant – dinsdag 22 april 2008
"Sokolov meet zich met Mozart en Chopin twee gezichten aan"
"Het waren vingerafdrukken die de pianist Grigori Sokolov ervan weerhielden in het Londense Barbican op te treden. Voor een visum vragen ze in Groot-Brittannië tegenwoordig biometrische gegevens. Dat zou voor de Rus, thuis in de Italiaanse stad Verona, betekenen dat hij een tochtje naar de publieke kantoren in Rome moest maken. En daarin zat ’m de crux, want Sokolov leeft als een kluizenaar en beperkt zijn bestaan tot drie dingen: studeren, concerten bezoeken en spelen. In Amsterdam kon hij met hetzelfde programma zonder problemen terecht. Gedimd zaallicht sloot hem af van de wereld." (...) "Welkomstapplaus werd in de kiem gesmoord door Mozarts Sonate KV 280 en ook daarna eiste Sokolov stilte. Zijn volgende Mozartsonate (KV 332), in dezelfde toonsoort F, voegde hij met de eerste samen tot een megacompositie van een klein uur. Zo’n ongewone vorm is karakteristiek voor Sokolov. Als een moderne architect die oude gebouwen een nieuwe gevel aanmeet, maakt hij van karakterverschillen tussen de sonates en toonsoortverwantschappen een eigen werk. Geniaal door de eenvoud van het concept, meesterlijk in uitvoering." (...) "Chopins Preludes gedijden minder bij die aanpak. De reeks van 24 ultrakorte en iets langere stukken hebben van zichzelf al een uitgekiende vorm. Daar hoef je als musicus niet mee aan de haal. Sokolov begon bescheiden, met een meeslepende afwisseling tussen borrelende levenslust en sluipend onheil. Maar gaandeweg de compositie smokkelde hij steeds meer piano- en fortetekentjes naar binnen. Als luisteraar belandde je in een kermis van emoties, die met nog hogere, nog spannendere attracties de ervaring niet versterkte, maar je juist verdoofd achterliet. [...]"
(Recensente: Bela Luttmer)