Yundi Li laat wisselende indrukken achter

vr 10 okt '08 Ruim vier jaar na zijn debuut speelde de Chinese pianist Yundi Li voor de tweede maal in de serie Meesterpianisten. Op zijn programma stonden werken van Chopin, Schumann/Liszt, Wang en Moesorgski. En hoewel zijn techniek buiten kijf staat, liet de 26-jarige wisselende indrukken achter.

Yundi Li opende met de 'Nocturne in Es gr.t., op. 9 nr. 2' en '4 Mazurka’s, op. 33' van Chopin, waarna hij 'Widmung' van Schumann/Liszt en vervolgens 'Five Yunnan Folksongs' van de Chinese componist Jian-Zhong Wang speelde. De eerste helft van zijn recital besloot Li met Chopins 'Andante spianato et Grande Polonaise brillante, op. 22'

Na de pauze stond Moesorgsky's 'Schilderijen van een tentoonstelling' op het reguliere programma, waarna hij zijn recital afsloot met het toegift ' Clouds Chasing the Moon' van zijn landgenoot Jian-Zhong Wang .

Het recital van Yundi Li is niet voor radio-uitzending opgenomen.

Uit de pers:
Een selectie citaten uit recensies van het recital van Yundi Li:

De Volkskrant – dinsdag 7 oktober 2008
Yundi Li is ‘de andere Chinese pianist’, de tegenhanger van Lang Lang. Hij keerde zondag, vijf seizoenen na zijn debuut, terug in de serie Meesterpianisten in de Amsterdamse Grote Zaal. Dat Yundi Li (26) ‘anders’ is, meer een statige dan een exuberante klavierleeuw, bewees hij in verschillende muzikale portretten. Slechts bij vlagen wierp hij zich gulzig op de vleugel.

Yundi Li is niet zo’n publieksknuffelbeest. Mede daardoor verloopt zijn carrière niet zo stormachtig als die van Lang Lang. Het verschil uit zich in de entreeprijzen: voor het Meesterpianistenrecital van Lang Lang in juni 2009 wordt ruim het dubbele bedrag gevraagd.

Yundi Li’s techniek staat buiten kijf. Met gemak schudt hij allerlei kleuren uit zijn mouw. Het nam niet weg dat het een avond werd van wisselende indrukken. Net als in 2004 pronkte Yundi Li met Chopin. Twee werken gingen zelfs in reprise: een kabbelende Nocturne (op.9 nr 2) en een subtiel gespeeld An- dante spianato, gevolgd door een licht schokkerige Grande polonaise brillante.

De 4 Mazurka’s op. 33 gaf hij met speelse timing een eigen gezicht, soms helaas zo eigen dat de gewenste eenvoud in de derde mazurka niet tot zijn recht kwam. Die dromerige Chopinaanpak sudderde door in een cadeau uit eigen land: de oorspronkelijk geplande Mozartsonate maakte plaats voor Chinese volksliedjes, bewerkt door Jian-Zhong Wang. Voor Yundi Li paste het met Chopin in dezelfde stijlpuzzel. Kenmerk: lang, lang uitstellen van een tel of frase.

In Moesorgski’s Schilderijen van een tentoonstelling werkte Yundi Li’s eigenzinnigheid beter. Een gonzende Gnomus, zachtaardige mijmering in Il vecchio castello, gekakel (Limo- ges), mokerslagen (Catacom- bae), het botste knap op elkaar – gevolgd door een karikaturaal en extreem langzaam slot. Bij al dit snorren én brullen was het jammer dat afsluitende frases soms werden weggemoffeld, dat Yundi onnodig steekjes liet vallen en zelfs twee keer dezelfde misslag maakte – een prestatie op zich.

Er bleef een slordige indruk achter, die de pianist met zijn toegift’ Rosy clouds (dat ook al midden in het programma stond) niet compenseerde. Afraffelen en wegwezen.
(Recensent: Lonneke Regter)

Trouw – dinsdag 7 oktober 2008
Sinds Yundi Li (26) in 2000 het Chopin-concours in Warschau won, is hij na zijn landgenoot Lang Lang wereldwijd de bekendste Chinese concertpianist. Keer op keer vallen zijn optredens in Nederland echter nogal tegen. In het verleden viel vooral een gebrek aan uithoudingsvermogen op. En ook al zakte de technische kwaliteit van zijn spel in Moessorgski’s ’Schilderijententoonstelling’ aanmerkelijk, zondagavond openbaarden zich andere problemen.

Ronduit teleurstellend, met een kale toon, gebrek aan adem en te veel pedaalgebruik begon Li met de Nocturne in Es, opus 9 nr. 2 van Chopin. In de eerste maat was er direct een lelijke misslag, waarvan er nog meer zouden volgen. In een groepje van vier Mazurka’s (opus 33), eveneens van Chopin, werden de eerste twee ontsierd door een scherpe en on-melodische toonvorming. In de volgende twee kreeg Li beter de sfeer van deze Poolse dansen te pakken en werd zijn toucher subtieler. Voor het eerst deze avond werd duidelijk waarom de Poolse jury hem destijds de eerste prijs had toegekend. Ook in het rank en lyrisch gespeelde Andante Spianato, gevolgde door de majestueuze Grande Polonaise brillante, opus 22, hoorden we Chopin-spel zoals van een Warschau-laureaat verwacht mag worden.

Na een zwierige maar weinig heldere uitvoering van de liedtranscriptie ’Widmung’ van Schumann/Liszt, volgde ’Clouds Chasing after the Moon’ van de Chinees Jian-Zhong Wang. Melodisch pover en pianistisch clichématig deden deze vijf miniaturen denken aan de zoetgekleurde prulschilderijen in Chinese restaurants. Li wist er allerminst de kleur en verfijning aan te geven die Lang Lang in soortgelijk repertoire wel op zijn palet heeft. Li had deze Chinese stukken op het laatste moment op het programma gezet in plaats van Mozart. De vraag dringt zich op of hij dit deed om Lang Lang te imiteren. Dat gevoel bekroop me omdat Li’s hele manier van spelen opeens veel feller, gepassioneerder en sneller was, à la Lang Lang in eerdere optredens.

In de ’Schilderijententoonstelling’ zocht Li het in een extreem op theatraliteit en virtuoos effect gerichte uitvoering. Ontluisterend was dat hij niet de technische bagage bleek te hebben om waar te maken wat hij wilde bereiken. In de virtuoze deeltjes ging er technisch meer mis dan in een meesterserie-recital acceptabel is. Tevens schortte het Li aan de nodige verbeeldingskracht om bij de luisteraar de beelden op te roepen van de schilderijen die Moessorgski inspireerden. Nu Li andermaal wisselende kwaliteit leverde, resteert de vraag waarom hij overal ter wereld in meesterseries optreedt.
(Recensent: Christo Lelie)