"Prats richt warmbloedig pianofeest aan"

zo 9 nov '08 Voor de Cubaan Jorge Luis Prats betekende het recital van afgelopen zondag 2 november zijn debuut in de serie Meesterpianisten: "Zijn spel was aanstekelijker en warmbloediger dan dat van pianisten die de laatste jaren te beluisteren waren."

Het recital van Jorge Luis Prats is opgenomen door de AVRO en zal op zondag 23 november om 20.00 uur in het programma 'Zondagavondconcert' worden uitgezonden op radio 4. U kunt deze uitzending nog tot een week na de uitzenddatum on-line beluisteren.

Uit de pers:
Een selectie citaten uit recensies van het recital van Jorge Luis Prats:

Trouw – dinsdag 4 november 2008
Jorge Luis Prats richt warmbloedig pianofeest aan
Fusion avant la lettre: barok vermengd met Prats' passie.

Tot vorige week had niemand hier van meesterpianist Jorge Luis Prats gehoord. Na zijn Amsterdamse recital afgelopen zondag, dat veel aandacht in de media kreeg, is dat drastisch veranderd. Het Zuid-Amerikaanse pianofeest dat de 52-jarige Cubaan in het geheel uitverkochte Concertgebouw aanrichtte, werd een debuut waar nog lang over zal worden gesproken.

Prats bleek absolute beheersing over de piano te hebben in de allermoeilijkste werken. Daarbij stonden het muzikale verhaal en de overdracht van emoties, en niet technisch vertoon, centraal. Zijn spel was aanstekelijker en warmbloediger dan dat van pianisten die de laatste jaren te beluisteren waren. En dat in repertoire dat grotendeels niet vaak of nooit in meesterserie-recitals heeft geklonken! Want welke pianist waagt zich aan Spaanse en LatijnsAmerikaanse muziek, repertoire waarin enorme virtuositeit gepaard moet gaan met zuidelijke passie? Kortom, alle ingrediënten voor een succesvol debuut waren aanwezig, en zo pakte het ook uit.

Terwijl veel pianisten moeite hebben het eerste werk van hun recital met volle concentratie te spelen en het publiek volledig te pakken, zaten Prats en zijn luisteraars vanaf de eerste klanken van Villa-Lobos' 'Bachianas brasileiras' midden in de muziek. Puristen zouden kunnen mopperen op de gulle 'voet' waarmee Prats het rechterpedaal indrukte. Onmiskenbaar deed hij dat niet om iets te verdoezelen, zoals mindere pianogoden, maar om een orgelachtige en weidse klank te creëren. Die is passend bij deze fusionmuziek avant la lettre, waarin de barokke, Noord-Duitse structuren getransplanteerd worden naar de uitgestrekte, Braziliaanse oerwouden.

'Goyescas' van Enrique Granados is verrukkelijke, Andalusische muziek, vol gitaarklanken en meeslepende zigeunermelodieën. De muziek is technisch zo lastig, dat vrijwel geen pianist de complete cyclus durft te programmeren. Prats had met zijn veerkrachtige en trefzekere toucher geen enkele moeite de enorme hoeveelheid noten tot klinken te brengen. De eerste drie delen maakten een bijna overdadige indruk. De soberdere delen 4 en 5 spraken mij meer aan. Ze leken recht uit Prats' hart te komen om linea recta in dat van de luisteraar te belanden.

In 'Alta Gracia' van zijn landgenoot Carlos Fariñas liet Prats de vleugel als een compleet tango-orkest klinken. Onnavolgbaar was hoe hij daarna overschakelde op een fluwelig toucher in Ravels 'Gaspard de la nuit'. Hij speelde dit werk beeldend, met het macabere 'Le Gibet' als onbetwist expressief hoogtepunt.

In Ravels overweldigend gespeelde 'La Valse' wist Prats het publiek met zijn orkestrale spel zo op te zwepen, dat een langdurige ovatie volgde. In toegiften van zijn landgenoten Ignacio Cervantes en Ernesto Lecuona ontpopte hij zich als groot muzikant én als begenadigd entertainer.
(Recensent: Christo Lelie)

De Volkskrant – dinsdag 4 november 2008
Pianist Prats is gloedvol, virtuoos en soepel
Cubaan maakt indruk met beheerste uitvoering Ravel en musiceert recht uit het hart.

Flitsende dansen, duizelingwekkende glissando's: in de Amsterdamse serie Meesterpianisten debuteerde de Cubaan Jorge Luis Prats zondag met een optreden waarvoor de termen 'gloed - vol' en 'gepassioneerd' tekort - schieten. Latijns was het zeker: de 52-jarige Cubaan kreeg een volle Grote Zaal aan zijn voeten met Braziliaans en Spaans werk, voegde er een monument van de Franse pianoliteratuur aan toe, en zette ook muziek uit zijn geboorteland flink in de schijnwerpers.

Prats' staat van dienst is opmerkelijk. Meer dan dertig jaar geleden won hij het Pianoconcours Marguérite Long in Parijs. Eenmaal terug in Cuba, kreeg hij niet de kans door te breken in Europa en de Verenigde Staten. In 2008 lijkt voor Prats de weg naar de internationale top eindelijk vrij.

Teruggaan in de tijd bleek geen bezwaar. Met gemak schudde Prats zondag Ravels Gaspard de la Nuit uit zijn mouw. Met het moeilijke slotdeel, het grillige Scarbo, won hij in Parijs destijds de Ravelprijs. Nu maakte zijn uitvoering opnieuw indruk; detailrijk en beheerst tot het laatste moment. In de eerste twee delen spon Prats lijnen van mysterieuze lengte. Ze leidden soepel naar het virtuoze slot.

Zo'n spanningsboog ontbrak in Granados' cyclus Goyescas. Prats wist een melancholieke sfeer neer te zetten en toverde met uitgekiend pedaalgebruik. Dat het soms langdradig uitpakte, viel voor een deel Granados (1867-1916) te verwijten, met zijn geregeld terugkerende afwisseling van diepgang en cafépianistiek.

Opzwepend was de 'moderne' Tango van de Cubaan Carlos Fariñas, waarin Prats de grenzen van de dynamiek en verschillende tempo's verkende. Grote dynamische verschillen werkten ook goed in Bachianas brasileiras nr 4 van Villa- Lobos.

Excelleren kon Prats in Ravels La valse: onder zijn handen werd de piano tot een dansorkest dat in subtiele kleuren van de ene naar de andere melodie trok. Dat Prats van dansmuziek houdt, bleek uit drie salonachtige toegiften. Warmbloedig ging hij tekeer in Danzas cubanas van Ignacio Cervantes. Een Mazurka en glissando imponeerde. De smartlap Siempre en mi corazón van Ernesto Lecuona charmeerde.

Conclusie: de eigenzinnige, recht uit het hart musicerende Prats heeft 'het'. Hij weet hoe hij een zaal moet veroveren. Primeur voor Prats en voor de serie Meesterpianisten: het recital is te zien op monteverdi.tv, een website die sinds een half jaar bestaat met registraties van liveconcerten.
(Recensent: Lonneke Regter)

NRC Handelsblad – dinsdag 4 november 2008
In Ravel is Prats de techniek voorbij
Zijn 'officiële' biografie lijkt op die van elke pianist, vol beroemde leraren, belangrijke prijzen en memorabele optredens en opnamen.

Maar de Cubaan Jorge Luis Prats, die zondag als 52-jarige debuteerde in de serie Meesterpianisten, ontwikkelde die carrière in een moeizame en dubbelzinnige strijd met de bureaucratie van zijn vaderland. Hij kreeg kansen, maar nog meer werden er hem onthouden. Prats verliet Cuba, maar zijn concertcarrière stond de laatste jaren toch op een laag pitje, wat zijn verlate Amsterdamse debuut meteen ook iets van een comeback gaf.

Hij begon het concert symbolisch met muziek die een brug tussen de West-Europese muziekgeschiedenis en het Latijns-Amerikaanse component slaat: de vierde suite uit Villa-Lobos' Bachianas brasileiras, waarin de componist wilde laten horen hoe de muziek van Bach aan álle muziek op de wereld ten grondslag ligt, zelfs aan die van de Braziliaanse indianen. Prats benaderde de stukken vanuit de melodie, met een in schaduwtinten gehulde begeleiding, en sterke, maar niet altijd even genuanceerd aangezette hoofdlijnen.

Expressiever speelde hij in Granados' Goyescas, van het zwierende Los Requiebros tot het dreigende El Amor y la Muerte. Dat tijdens de Fan- dango del Candil iemand in de zaal onwel werd, ontging Prats gelukkig volledig. Wel leidde zijn bereidheid om risico's te nemen geregeld tot het onbedoeld indrukken van naburige toetsen.

Wie naar het 'Cubaanse' in Prats' spel zoekt, komt uit bij zijn linkerhand. Hij houdt van een goede baslijn, liefst enigszins syncoperend, en als hij die vindt – zelfs al is het in 'Scarbo' uit Ravels super-Franse Gaspard de la Nuit – aarzelt hij niet die aan te zetten.

In Alta Gracia, een weinig opzienbarende tango-compositie van de Cubaan Carlos Fariñas, ging hij met die linkerhand soms wel erg bot te werk. Hoe je écht een dans ontleedt, husselt, en weer in elkaar zet, was te horen in Ravels La Valse, zonder meer het hoogtepunt van de avond. Prats was hier bíjna alle techniek voorbij, spelend met kleuren en lijnen, het stuk in een perfect aangevoelde bezeten versnelling tot een grootse ontknoping voerend.

In drie Cubaanse toegiften liet hij zich daarna van zijn humoristische kant zien, met een speelse glissando-mazurka en een op de pianoklep geroffeld dansritme – Prats was duidelijk minstens zo blij met de avond als zijn publiek.
(Recensent: Jochem Valkenburg)