“Kissin begint waar anderen eindigen”

za 6 dec '08 Afgelopen zondagavond gaf de Russische pianovirtuoos Evgeny Kissin zijn vierde recital recital in de serie Meesterpianisten. Hij speelde met een "hervonden enthousiasme uit zijn jeugd" werken van Prokofiev en Chopin. Tot slot van zijn recital speelde Kissin twee toegiften van dezelfde componisten.

Het recital van Evgeny Kissin is opgenomen door de AVRO en zal op zondag 14 december om 20.00 uur in het programma 'Zondagavondconcert' worden uitgezonden op radio 4. U kunt deze uitzending daarna nog enige tijd on-line beluisteren.

Uit de pers:
Een selectie citaten uit recensies van het recital van Evgeny Kissin:

NRC Handelsblad – maandag 1 december 2008
Kissin begint waar anderen eindigen
Met zijn negen pianosonates leverde Prokofjev een belangrijke bijdrage aan de solistische pianomuziek van de twintigste eeuw.

Toch klinken ze maar zelden op het podium. Wegens de extreem hoge technische eisen en de ongenaakbare expressie zoeken de meeste pianisten hun heil liever elders. Bijvoorbeeld bij een van de kleurrijke orkestsuites uit Prokofjevs door hemzelf voor piano bewerkte balletmuziek Romeo & Juliet, waarmee het voormalige Russische wonderkind Evgeny Kissin (1971) zijn vierde optreden in de serie Meesterpianisten begon.

Met lichtvoetig trippelende gedecideerdheid voerde Kissin in The young Juliet Romeo’ s geliefde ten tonele. Haar stemmingen schoten heen en weer tussen jeugdige arrogantie en romantische dromerigheid, waarna Romeo’s vriend het in Mercutio op geagiteerde wijze aan de stok kreeg met de neef van Juliets moeder. Groots en meeslepend verklankte Kissin in The Montagues and Capulets de vendetta tussen de beide Veronese clans.

Daarna stortte Kissin zich op de mysterieuze contouren van Prokofjevs Achtste pianosonate, die naast onderhoudende passages ook moeizame momenten kent.

Het introverte Andante, de formele opgewektheid van het Menuet en de bijtende droge humor van de Finale werden met strakke hand uitgelijnd, en spraken tot de verbeelding in een voor Kissins doen opmerkelijk zakelijke stijl.

De grootste romanticus onder de jongere meesterpianisten klonk als vanouds in drie melancholiek dansende mazurka’s, acht bloedmuzikaal gespeelde etudes en de met ingetogen passie verklankte Polonaise-Fantaisie van Chopin. Daar klonk de Kissin die pas begint waar veel andere pianisten eindigen, in de ongrijpbare ruimte tussen de noten, reikend naar de eeuwige schoonheid van de metafysische wereld, bedwelmend in de kleuren van zijn toucher, ontroerend door emotie.

Kissin, die toegiften speelde van Chopin en Prokofjev, gelooft in de wijsheid van het Russische spreekwoord: ‘Liever tien vogels in de lucht dan één in je hand.’
(Recensente: Wenneke Savenije)

de Volkskrant – dinsdag 2 december 2008
Jevgeni Kissin heeft vrije enthousiasme uit jeugd hervonden
Overweldigende orkestklank bij Russische pianovirtuoos

Jevgeni Kissin (1971) heeft zichzelf opnieuw uitgevonden.

De afgelopen jaren kon je als toeschouwer meemaken hoe de Russische pianovirtuoos steeds gespannener raakte. Hij leek ten prooi aan het wonderkindsyndroom: na jaren waarin gevoel, intellect en techniek een vanzelfsprekende eenheid vormen, krijgt het denken de overhand. Een gevaarlijke metgezel, die niet alleen inzicht brengt maar ook alle spontane speelplezier in een wurggreep kan nemen. In het ernstigste geval legt hij een band om de hals van zijn slachtoffer en perst hij er langzaam de laatste zucht muziek uit.

Bij Kissin zag je het gebeuren.
Zo’n vijf jaar geleden raasde hij in het Concertgebouw de trap van de Grote Zaal af, boog als een opwindpoppetje in de vier windrichtingen en kreeg tijdens het spelen een kleur die bleker was dan zijn wolwitte jasje. Je hoorde het ook, niet alleen aan het gekreun van de prille dertiger, maar vooral aan bedachte fraseringen en extreme tempokeuzen. Technische problemen heeft Kissin nooit gehad, maar in een late Schubertsonate kon hij kermen hij alsof hij het leed van de componist op zijn eigen schouders had gestapeld.

De Kissin die dit weekeinde in de serie Meesterpianisten speelde, was van die last bevrijd. Hij had in zijn Chopin- en Prokofjev-interpretaties weer toegang tot het vrije, onbegrensde enthousiasme van zijn jeugd. Sterker nog, hij voorzag het begrip pianospelen van een heel nieuwe inhoud. In de derde fase van zijn carrière maakt Kissin van een compositie zijn eigen, persoonlijke instrumentatie. Op één enkele piano kan hij kiezen uit een verbluffende reeks timbres. In Chopins Eerste etude uit de opus 10- reeks werd het een overweldigende orkestklank die hij afwisselde met die van een tweede orkest-opafstand dat vanachter de deuren van de zaal leek te komen. In de Po- lonaise-Fantaisie zette hij een lange opeenstapeling van trillers in alsof hij maar een knikje hoefde te geven aan een fluitist, een hobo, een groep violen en cello’s.

Prokofjevs suite Romeo en Julia vatte hij samen in drie deeltjes. De jonge Julia danste licht en overmoedig in een onwaarschijnlijk tempo over de toetsen en de vendetta tussen de families Montague en Capulet klonk als de stoten van een tuba, steeds anders, dieper, groter. In de Achtste sonate van dezelfde componist verwees hij subtiel naar de passages uit het liefdesdrama.

Het Kissinverhaal kent één constante: lerares Anna Pavlovna Kantor, ruim in de 80, en moeder Kissin die naast elkaar zitten op het frontbalkon. Na afloop grepen ze elkaars handen en staken die in een veelzeggend gebaar van triomf omhoog.
(Recensente: Bela Luttmer)

De Telegraaf – dinsdag 2 december 2008
Toveren met klanken
Speelsheid, hartstocht en extremen bij pianist Jevgeni Kissin

Als er een wereldtop onder pianisten bestaat, dan is Jevgeni Kissin wel de Himalaya. Liefhebbers waren op het Amsterdamse Concertgebouw afgekomen als bijen op de honing. Extra stoelen stonden tot griezelig dicht bij de vleugel. Terwijl enkele toehoorders ongegeneerd de kelen schraapten en tussen delen bleven klappen (er was met klem gevraagd dat niet te doen), toverde de 37-jarige Rus het ene na het andere wonder uit het instrument waarmee hij zowat vergroeid is.

Meteen al in drie stukken uit Prokofjevs ’Romeo en Julia’ zette Kissin de oren op steeltjes. Tegenover de vlinderlichte speelsheid van Julia plaatste hij het pompeuze machtsvertoon van de Veronese families op het bal. Zo demonstreerde hij van meet af aan de extremen van zijn vertolkingskunst, die alle gradaties treft tussen het fijnste filigreinwerk en majestueuze grandeur. Zelfs de zwaarst dreunende bassen blijven nog zingen in de handen van Kissin.

Alchemist
Als een ware alchemist mengde hij in Prokofjevs Achtste sonate introverte mijmeringen met een brandende hartstocht waarbij de vlammen uit de vleugel leken te slaan. Zijn Chopin was na de pauze zelfs nog rijker aan kleuren en stemmingen. In de ’Polonaise-fantaisie’, drie mazurka’s en acht etudes vulden furieuze vaart en intens melancholiek ’gezongen’ passages elkaar aan tot impressies van een onbeschrijfelijke schoonheid.

Wat wil een luisteraar nog meer? Ondanks het enthousiasme van het publiek hield Kissin het bij twee toegiften. Chopins Nocturne opus 27, nummer 2 klonk als een droom uit een andere wereld, waarbij alleen een koe van een misslag de betovering probeerde te doorbreken. En in de razende uitvoering van Prokofjevs ’Suggestion diabolique’ kreeg het woord duivelskunstenaar een nieuwe inhoud.
(Recensent: Eddie Vetter)

Noordhollands Dagblad – dinsdag 2 december 2008

Volgt binnenkort


(Recensent: Jos Ruiters)