"Betoverend spel van pianist Aldo Ciccolini"

do 11 jun '09 "Als hij zwak ogend en met onzekere tred het podium beklimt, lijkt het ondenkbaar dat deze fragiele grijsaard nog in staat is een zwaar recital tot een goed einde te brengen. Maar zijn recitals horen steevast tot de hoogtepunten van het seizoen, ook afgelopen zondag." Zo schreef Christo Lelie in Trouw daags na het recital van de 84-jarige Frans/Italiaanse meesterpianist Aldo Ciccolini. Op het programma stonden werken van Clementi, Mozart, Ravel en De Falla.

Aldo Ciccolini opende met de Sonate in g kl.t., op. 34 nr. 2 van Muzio Clementi die onder zijn handen "uitsteeg boven het louter technisch imposante". Aansluitend speelde Ciccolini de Sonate in Bes gr.t., KV 333 van W.A. Mozart waarin hij "de zwevende diepzinnigheid in een betoverend spel van ragfijne lijnen en aaneengeregen noten" ontvouwde.

Na de pauze stonden werken van Ravel en De Falla op het programma. "Delicaat, verrukkelijk dansant en bijna onaards fraai" vertolkte Ciccolini de Valses nobles et sentimentales van Maurice Ravel, gevolgd door een "verrassend aardse en temperamentvolle typering" van De Falla's Cuatro piezas españolas en de Fantasia bética.

Ciccolini besloot zijn gedenkwaardige recital met twee "exquise toegiften": de Nocturne in B gr.t., op. 62 nr.1 van Frédéric Chopin en de prélude nr. 12 "Minstrels" uit boek I van Claude Debussy.

Het recital van Aldo Ciccolini is niet voor radio-uitzending opgenomen.

Uit de pers:
NRC Handelsblad
Trouw

NRC Handelsblad – maandag 8 juni 2009
Betoverend spel van pianist Ciccolini
Voor de 84-jarige Italiaanse pianist Aldo Ciccolini is musiceren „een daad van liefde”. Kan hij ’s nachts de slaap niet vatten, dan studeert hij. Muziek is „de enige bezigheid” van deze wonderlijk vitale man, die ondanks zijn astma, het ontbreken van een nier en zijn hoogbejaarde leeftijd nog altijd speelt met de souplesse van een jonge god.

Ciccolini, die zestig jaar geleden het Concours Marguerite Long-Jacques Thibaud won en onder Furtwängler soleerde, benadert de partituur als een democraat. Hij laat elke noot spreken vanuit zijn diepste essentie. Als toegewijd en fijnzinnig musicus lijkt hij boven de wetten van tijd en zwaartekracht te staan. Ciccolini verleent aan alle noten een zijdezachte gouden glans, omringt de uitgebalanceerde harmonieën met een halo, en laat alle stemmen en tegenstemmen zingen, stromen en met ontwapenende tederheid in elkaar overvloeien.

Het was een briljante gedachte om de Sonate in g. op. 34 nr. 2 van Clementi te contrasteren met de Sonate in Bes, KV 333 van Mozart. De Weense keizer Joseph II organiseerde in 1781 een pianowedstrijd tussen beide heren, waarbij de strijd onbeslist bleef. Maar Mozart schreef na afloop aan zijn vader dat Clementi niet meer dan een „mechanicus” was, niet in staat tot de geringste voordracht, en zonder smaak en gevoel.

Ciccolini benaderde beide componisten met onvoorwaardelijke liefde, waardoor de statische barokarchitectuur van Clementi’s sonate uitsteeg boven het louter technisch imposante. Maar dat Mozart muzikaal de meerdere van Clementi was, werd al duidelijk tijdens de expositie. Daar ontvouwde Ciccolini de zwevende diepzinnigheid in een betoverend spel van ragfijne lijnen en aaneengeregen noten.

Als sensuele droombeelden weerklonken Ravels Valses nobles et sentimentales, gevolgd door de verrassend aardse en temperamentvolle typering van De Falla’s Cuatro piezas españolas. Ciccolini besloot zijn gedenkwaardige recital met exquise toegiften van Chopin en Debussy.
(Recensente: Wenneke Savenije)