Pires’ Chopin vol passie en weemoed

vr 19 jun '09 De Portugese meesterpianiste Maria João Pires, die erom bekend staat dat zij liever niet in haar eentje optreedt, speelde afgelopen zondag samen met de jonge Russische pianist Pavel Gomziakov in de serie Meesterpianisten: "Dat Pires en Gomziakov elkaar muzikaal gevonden hebben vanaf het moment dat ze voor het eerst samenspeelden op het Escorial Festival in Spanje, is eigenlijk niet zo verwonderlijk. Want ook deze jonge Rus bespeelt zijn cello met uitzonderlijke gratie, verfijning en poëzie."

Pires en Gomziakov openden met de Etude in cis kl.t., op. 25 nr. 7 van Frédéric Chopin in een arrangement voor cello & piano van Alexander Glazunov. Na Pires' vertolking van de Sonate nr. 3 in b kl.t., op. 58 van Chopin volgde een voor piano en cello gearrangeerde La Lugubre Gondola van Franz Liszt. Van Chopin volgden vervolgens de Mazurka in g kl.t., op. 67 nr. 2, de Mazurka in a kl.t., op. 67 nr. 4, de Sonate voor cello & piano in g kl.t., op. 65 en tot besluit de Mazurka in f kl.t., op. 68 nr. 4.

Zoals in de programmatoelichting reeds aangekondigd, volgden er geen toegiften.

Het recital van Maria João Pires en Pavel Gomziakov is niet voor radio-uitzending opgenomen.

Uit de pers:
NRC Handelsblad
De Volkskrant

NRC Handelsblad – maandag 15 juni 2009
Pires’ Chopin vol passie en weemoed
Niet iedereen was even enthousiast over het programma van Maria Joao Pires (1944) in de serie Meesterpianisten. „Ik ga een brief schrijven”, mopperde een mijnheer na afloop: „Ze heeft maar een paar stukjes gespeeld.”

Voor de ware liefhebber van de serie telt alleen piano solo. Maar de in Brazilië levende Portugese pianiste, die haar vaderland verliet nadat er problemen ontstonden rondom haar biologische boerderij in Belgais waar ze jong talent lesgaf en kansarme kinderen opving, houdt er nu eenmaal niet van om in haar eentje op het podium te zitten. Daarom speelde ze in plaats van een solorecital een duo-programma met de jonge Russische cellist Pavel Gomziakov (1975), met late werken van Chopin die ze eerder dit seizoen opnamen voor Deutsche Grammophon.

Voor de ware pianofanaat bleef er nog genoeg te genieten over, want Pires excelleerde solo in drie melancholieke zingende Mazurka’s (op. 67 nr. 2 & 4, op. 68 nr. 4) en ze liet het Concertgebouw op zijn grondvesten schudden met haar onstuimige, theatrale en toch uiterst verfijnde vertolking van Chopins Sonate nr. 3 in b, op. 58.

Pires kan als geen ander partituren doen oplichten in een waaier van betekenisvolle klankkleuren, terwijl ze de noten aaneen rijgt in zwevende lijnen die doen denken aan de vlucht van zwaluwen. Haar Chopin is boordevol hartstocht en melancholie, maar ook elegant en nobel, kristalhelder in de uitlijning en altijd organisch en soepel van beweging.

Dat Pires en Gomziakov elkaar muzikaal gevonden hebben vanaf het moment dat ze voor het eerst samenspeelden op het Escorial Festival in Spanje, is eigenlijk niet zo verwonderlijk. Want ook deze jonge Rus bespeelt zijn cello met uitzonderlijke gratie, verfijning en poëzie. Zijn door Christian Bayon in Lissabon gebouwde cello is nog maar een half jaar oud, maar zingt dankzij de exquise techniek van Gomziakov bezit hij nu al de warmte en diepte van een oude Italiaan. Net als Pires benadert hij de muziek met spirituele eerbied, onnadrukkelijk en natuurlijk, zingend en vloeiend, maar tot in de kleinste details doordrongen van de magie van de noten.

In de bewerking voor cello en piano van Chopins Etude in cis, op. 25 nr. 7 door Glazounov, La Lugubre Gondola voor cello en piano van Liszt en Chopins Sonate voor cello en piano in g, op. 65 vonden Pires en Gomziakov elkaar als twee gelijkzwevende zielen.
(Recensente: Wenneke Savenije)