serie Meesterpianisten
Riaskoff Concert Management
Concertgebouwplein 15
NL-1071 LL Amsterdam
t +31(20) 664 53 53
f +31(20) 671 51 06

"Pianist Lang Lang overdondert"

za 27 jun '09 In een uitverkochte Grote Zaal sloot de 27-jarige Chinese meesterpianist Lang Lang afgelopen zondagavond het 22^e seizoen van de serie Meesterpianisten af met een overdonderend recital met werken van Schubert, Bartók, Debussy en Chopin: "Duidelijk was dat Lang Lang sinds zijn laatste optreden in deze serie een sterke muzikale rijping heeft ondergaan."

Lang Lang opende met de Sonate in A gr.t., D 959 van Franz Schubert, waarin "kleurrijke landschappen [op]doemden. […] Lieflijke melodieën; stormachtige passages. Langs aanpak getuigde niet alleen van speelplezier (of angst voor verveling) maar ook van zin voor evenwicht."

Na de pauze "viel de Chinese sterpianist als uitgehongerd aan" op de Sonate BB 88, Sz. 80 van Bartók: "Extreme dynamiek- en tempoverschillen veroorzaakten boeiende schokeffecten in het Sostenuto e pesante. In het derde deel kwam Lang op adembenemende topsnelheid, niet gehinderd door technische barrières."

Een selectie Préludes uit boek 1 en 2 van Claude Debussy speelde Lang Lang "zó mooi dat je bijna verlangde naar een foute noot of een wringend akkoord. Alle gradaties van pianissimo tot fortissimo heeft Lang in huis en daarmee maakte hij de sfeer in La cathédrale engloutie mystiek en woest tegelijk."

De Polonaise in As gr.t, op. 53 (‘Heroïsche’) van Chopin vormde het sluitstuk van zijn reguliere programma, waarna Lang Lang nog twee prachtige toegiften speelde: het dromerige traditioneel Chinees volksliedje Clouds Chasing the Moon en de Etude in E gr.t., op. 10 nr. 3 van Chopin

Het recital van Lang Lang is niet voor radio-uitzending opgenomen.

Uit de pers:
Trouw
De Volkskrant
De Telegraaf

Trouw – dinsdag 23 juni 2009
Lang Lang verrast met prachtige Schubert-sonate
Vooral sinds zijn optreden op de openingsmanifestatie van de Olympische Spelen in Peking, vorig jaar, is Lang Lang verreweg de populairste en meest verdienende concertpianist van deze tijd. De 27-jarige Chinees werd onlangs door de New York Times zelfs uitgeroepen tot hottest artist on the classical music planet, en door Time Magazine is hij opgenomen in de jaarlijkse lijst van de 100 invloedrijkste personen in de wereld. Geen wonder dus dat zijn recital zondag in de grote zaal van het Concertgebouw, een extra concert in de serie Meesterpianisten, ondanks de peperdure kaartjes (oplopend tot 90 euro), volledig uitverkocht was.

Lang Lang heeft zijn populariteit aan meerdere factoren te danken: hij heeft een zeldzaam gepolijste pianotechniek, een aanstekelijk speelplezier, een prachtige toon, een prettige podiumuitstraling (de liefde voor de muziek is in alles hoorbaar) en hij ziet er goed uit. Wie dan in zijn autobiografie, een bestseller, heeft gelezen hoe zwaar de weg naar de top is geweest voor Lang Lang, zal alleen maar meer gefascineerd raken door deze jonge pianist.

Lang Lang wist tot nu toe het publiek op zijn hand te krijgen door zijn virtuoze capriolen én verfijnde klankschilderingen. In dat licht leek het een waagstuk dat hij zijn recital dit keer met de grote Sonate in A, D 959 van Franz Schubert begon. Hierin tellen heel andere kwaliteiten dan die waardoor Lang Lang zich van succes verzekerd weet: het gaat niet om virtuositeit en kleur, maar om het creëren van grote lijnen, die door overgedetailleerd spel snel onder de oppervlakte verdwijnen.

Verrassend was dat dit niet gebeurde in Lang Langs uitvoering. Door het hanteren van stabiele tempi wist hij de grote lijnen goed erin te houden. Zijn spel varieerde van zeer intiem tot orkestraal. Daarin zette hij scherpe contouren neer, spelend en gebarend als een ware dirigent. Glashelder was zijn spel, geen moment vervuild door te veel pedaal. Zijn visie op dit grote werk was overwegend zonnig. Duidelijk was dat Lang Lang sinds zijn laatste optreden in deze serie een sterke muzikale rijping heeft ondergaan.

Ook na de pauze waren er zeer fraaie momenten in zeven Préludes van Claude Debussy. Toch kwam hier zijn oude karaktertrek om mooie momenten te veel uit te spinnen en te overdrijven om de hoek kijken. Hij wekte de indruk alles té mooi te willen spelen, bijvoorbeeld in ’La fille aux cheveux de lin’, dat sterker overkomt in een eenvoudiger en minder gekunstelde interpretatie.

De overwegend zeer verstild gespeelde Debussy-préludes werden omlijst door staaltjes van fysiek geweld in de wel erg snel gespeelde Sonate van Béla Bartók en de Polonaise in As, opus 53 van Chopin. Als een ruiter op een wild paard hield hij in beide werken de vleugel nog maar net in toom. Chopins polonaise werd ondanks het octavenspektakel in de middensectie een beetje een deceptie, vanwege de geaffecteerde speelwijze van het hoofdthema.
(Recensent: Christo Lelie)

De Volkskrant – dinsdag 23 juni 2009
Uitgehongerd aanvallen op Bartóks Sonate
Het pianofenomeen Lang Lang schudde zondag het Amsterdamse Concertgebouw op met de Sonate van Bartók, een stuk dat weinig wordt gespeeld. Het publiek in de uitverkochte Grote Zaal kreeg briljante en tot in detail verzorgde Balkanmelodieën om de oren.

Bartóks spectaculaire, ritmisch veeleisende Sonate verdient een prominentere plaats op de programma’s. De Chinese sterpianist viel er als uitgehongerd op aan. Extreme dynamiek- en tempoverschillen veroorzaakten boeiende schokeffecten in het Sostenuto e pesante. In het derde deel kwam Lang op adembenemende topsnelheid, niet gehinderd door technische barrières – hoogstens door enige overmoed in zijn pedaalgebruik.

Wat een contrast met de Préludes die hij uitkoos uit de bundels 1 en 2 van Debussy. Hier verloor de meesterpianist zich geregeld in een soort dromerigheid die de spanning niet ten goede kwam. La cathédrale engloutie vormde een uitzondering: verfijnde plechtigheid met een speelse, versus bitse ondertoon.

Lang Lang slingerde het publiek heen en weer tussen ruige en boterzachte werelden. Zwijmelmomenten in Debussy werden vakkundig weggebeukt via de Polonaise opus 53 van Chopin, en keerden onvervalst terug in toegiften van Chopin en het Chinese The moon chased by the colourful clouds.

In Schubert vond de klavierleeuw een temmer. Kleurrijke landschappen doemden op in de Sonate in A (D959). Lieflijke melodieën; stormachtige passages. Langs aanpak getuigde niet alleen van speelplezier (of angst voor verveling) maar ook van zin voor evenwicht.

Het was een Schubert met visie – en intussen racet Lang Lang door. Met Herbie Hancock laat hij zich binnenkort horen op de jazzfestivals van Montreux en Rotterdam.
(Recensente: Lonneke Regter)

De Telegraaf – vrijdag 26 juni 2009
Pianist Lang Lang overdondert
Lang Lang: feestelijke afsluiting van het seizoen in het Concertgebouw.

Het slotconcert van het 22e seizoen in de serie Meesterpianisten werd verzorgd door Lang Lang. Een afgeladen zaal in het Amsterdamse Concertgebouw luisterde zondagavond naar de virtuoze Chinees, hét rolmodel voor de jonge generatie pianisten. Lang speelde hetzelfde programma als waarmee hij een paar maanden geleden de sluiting van de Rotterdamse Doelen had ingeluid, een enigszins bonte verzameling werken.

Staande ovaties en popconcertachtige taferelen zijn normaal als deze publiekslieveling optreedt. Al direct na Schuberts Sonate in A klonk een langdurig applaus, nadat Lang in het afsluitende rondo in het diepe was gesprongen en zich had overgegeven aan de immense dramatiek van Schuberts opus. In de delen daarvoor leek het alsof Chopin over Langs schouder meekeek en klonken er haast ongepaste lichtvoetige frivoliteiten, die geen andere pianist in deze partituur heeft gevonden.

In zekere zin gold dat ook voor de Préludes van Debussy. De musicus speelde ze zó mooi dat je bijna verlangde naar een foute noot of een wringend akkoord. Alle gradaties van pianissimo tot fortissimo heeft Lang in huis en daarmee maakte hij de sfeer in La cathédrale engloutie mystiek en woest tegelijk. Toch kwam het vele rekken en trekken aan de spanningsbogen de perfect geproportioneerde delen niet ten goede.

Lang Lang liet zich van twee kanten zien. Het beest in hem kwam los toen hij de Pianosonate van Bartók aansneed. De luisteraars werden er zelfs lacherig van. Dit vuurwerk overdonderde totaal: kracht en diepgang wonnen het van zijn veel bekendere luchtige toucher. Chopins Polonaise in As, opus 53 kon op eenzelfde intensiteit rekenen.

Na fikse toejuichingen uit de zaal en een aandoenlijk ’dank u wel’ speelde Lang een aantal toegiften, waaronder een lieftallig Chinees volksliedje. Handenschuddend liep hij de artiestentrap op en af en na een laatste encore gooide hij zijn bloemen met een grote boog in het publiek. Een feestelijker seizoensafsluiter kon de impresario Marco Riaskoff zich niet wensen.
(Recensente: Frederike Berntsen)

Laatste nieuws:

9 sep	Kleine wijziging programma Jonathan Biss
1 jul	Pianowonder haalt Schumann uit schaduw
25 jun	"Von Eckardstein toont zich groot virtuoos"
20 jun	"Pollini danst jong en lenig met Chopin"
21 mei	Pollini: Preludes op. 28 voor Etudes op. 25
» compleet nieuwsoverzicht

Zoek op componist
Ik wil naar een recital met werk van:

Bijv. Schubert of Chopin

Laatste toegiften:

zo 20 juni 2010
Arcadi Volodos »

Een deel van de recitals wordt door de AVRO opgenomen en uitgezonden op radio 4

Alle opgenomen recitals zijn na uitzending nog enige tijd on-line te beluisteren.

Met uw abonnement of losse kaart voor de serie Meesterpianisten maakt u vanaf 3 uur voor aanvang van het recital gratis gebruik van bus, tram en metro van het GVB.

Volvo Cars Nederland zorgt voor het exclusieve, betrouwbare en meesterlijke vervoer van de serie Meesterpianisten