Charmeur Jorge Luis Prats schittert

de Volkskrant – dinsdag 17 november 2009
Jorge Prats laat Grote Zaal zwieren en schmieren
De Cubaanse meesterpianist ontpopt zich tot een ware Weense walskoning. Wie had dat gedacht? De pianist Jorge Luis Prats, die vorig jaar succesvol debuteerde in de serie Meesterpianisten met vooral Zuid-Europese werken, lijkt zich te ontpoppen tot een Weense walskoning. De 53-jarige Cubaan leidde zondag een volle Grote Zaal van het Amsterdamse Concertgebouw soepeltjes van een stoer eerbetoon aan Schubert naar een zwoele ‘blauwe Donau’.

Prats stak bij zijn eerdere optreden een voorliefde voor dansmuziek niet onder stoelen of banken. Hij bracht onder meer warmbloedige Cubaanse dansen en La valse van Ravel. Dit keer peperde hij het de Grote Zaal in: zwieren en schmieren.

Met twee pianofantasieën van Schubert gaf Prats een voorzet. In de Wandererfantasie liet hij elegant allerlei stemmen opkomen en abrupt verdwijnen, een kunst die de pianovirtuoos meesterlijk beheerst. Het resulteerde in een temperamentvolle, verheffende dialoog die vier delen duurde. Schuberts zangerige Grazer Fantasie deed dromerig aan, alsof de toehoorders niet in Graz, maar op een zonovergoten eiland waren beland.

Via de Kupelwieser Walzer van dezelfde Oostenrijker kwam de Cubaan terecht bij Valse-caprice d’après Schubert van Liszt, een wals die mede door Prats’ fabuleuze techniek vederlicht uit de piano trippelde. Glimlachend meedeinen kon tot slot op de – enigszins rommelig uitgevoerde – Arabesken op het thema van Johann Strauss’ An der schönen blauen Donau van de Poolse componist Andrej Schulz-Evler.

Voor de meesterpianist Prats bleken de walsjes een opmaat naar maar liefst vijf toegiften, waarin hij dansen uit zijn vaderland van Ernesto Lecuona en een eigen versie van Isoldes Liebestod van Wagner uit zijn mouw schudde, tussendoor vrolijk babbelde, een glaasje water dronk en vooral wist te imponeren met wiegeliedjes van de Braziliaan Villa-Lobos en de Cubaan Alejandro García Caturla.

Betovering ontstond toen de Cubaan in het oorspronkelijke programma Iberia van de Spanjaard Isaac Albéniz ter hand nam. Pats, vanaf de eerste noot van El corpus en Sevilla was het er: bedwelmende, swingende schoonheid die Andalusië eer aan deed.

Málaga bruiste aan alle kanten, zelfs het buikje van Prats deinde charmant mee. Afwisselend trokken dreigende wolken en mysterieuze nevel over Jerez.

De meesterpianist toonde in de Sonate nr. 28 van Beethoven echt lef. Hij rekte de grenzen in tempowisselingen en dynamiek extreem op. Zelden was schokkend pianogebeuk zo fraai of fungeerden lang uitgestelde fluisterende tonen zo als een geschenk. Prats gaf Beethovens deels verfijnde muziek een extra dimensie, spannender dan menig walsje. Het maakt nieuwsgierig naar een volgende opschudding.
(Recensente: Lonneke Regter)

NRC Handelsblad – dinsdag 17 november 2009
Klavierstier Prats zwiert met allure
Hij daalt de rode trap af als een mollige pinguïn, aait de mooiste bloem uit het sierboeket op het podium, knikt goedmoedig naar de overvolle zaal en waggelt naar de vleugel. Maar zodra hij de eerste noten van Beethovens Sonate nr. 28 in A, op. 101 aanslaat, verandert de Cubaanse pianist Jorge Louis Prats (1956), die in 1977 het fameuze Marguerite Long-Jacques Thibaud Concours won en daarna zijn pianistische kwaliteiten koesterde tussen de suikerrietplantages, in een woeste stier.

Nerveus en onwennig maar boordevol strijdlust en testosteron, bestormt hij Beethovens complexe notenmateriaal, maar zijn vulkanische temperament laat zich nog niet in banen te leiden en zijn kleine handen slaan er vaak naast.

Deel voor deel krijgt Prats meer greep op zichzelf én Beethoven. Pas als hij bij Schuberts Wandererfantasie is aangeland, ontstaat er evenwicht. Zo masculien en aards wordt Schubert zelden uitgevoerd. De bleke jongeling die wankelt tussen licht en donker, manifesteert zich met orkestrale allure als strijdlustige held.

Na de pauze verrast Prats opnieuw, door in drie delen uit Iberia van Albéniz plotseling ook zijn vrouwelijke kanten te etaleren. Verdwenen zijn de misslagen, ineens loopt alles als een turbotrein die elegant over de bergen en dalen van Andalusië zoeft.

Drie walsen van Schuberts en Liszt zwieren sensueel en overmoedig – maar steeds met behoud van technische controle. Virtuoze hoogtes volgen in de Arabesken über Themen des Walzers ‘An der schönen blauen Donau’ van Schulz-Evler, waarna Prats zijn spectaculaire Cubaanse encores besluit met ontwapenende liefdeskreten in Isoldes Liebestod van Wagner/Liszt.
(Recensente: Wenneke Savenije)