"Pianist Blechacz toont zijn spelvreugde"

Trouw – dinsdag 11 mei 2010
"Pianist Blechacz toont zijn spelvreugde"
Er zijn pianisten van wie je je afvraagt waarom ze dit vak hebben gekozen. Moeizaam en strak van de stress zetten ze zich achter de piano. Zo niet de Pool Rafal Blechacz. Die stond zondagavond waarschijnlijk handenwrijvend te wachten tot de deuren van de grote zaal van het Concertgebouw open zwaaiden en hij de trap af kon rennen.

24 jaar is hij pas en zijn spel laat zich omschrijven met woorden die bij zijn leeftijd passen: energiek, levenslustig, onbevangen en gedurfd, op het onstuimige af. En waarom zou hij ook niet, met zo’n fantastische techniek en rijke muzikale fantasie.

Blechacz speelde in hoog tempo een omvangrijk programma met werk van Bach, Mozart, Debussy en Chopin. Niet alleen nam hij de tempi redelijk snel, ook de pauzes tussen de delen waren zo kort dat het publiek bijna geen tijd kreeg om te hoesten. Desondanks speelde Blechacz buitengewoon verzorgd en doordacht.

De eerste partita van Bach waarin het danskarakter door het hoge tempo goed uit de verf kwam, kenmerkte zich door uitgewogen polyfoon spel. Mozarts sonate KV 570 speelde hij bijzonder expressief, maar op een natuurlijke, ongecompliceerde manier. Debussy’s ’Pour le piano’ klonk als een wervelwind.

De keerzijde van zijn voortvarendheid was dat de langzame delen weinig gelegenheid kregen op te bloeien. Hoewel het Blechacz niet aan diepgang ontbrak, lukte het hem niet de Sarabande van Bach ingetogenheid mee te geven. Ook het mysterieuze karakter van de Sarabande van Debussy kwam niet uit de verf.

In Chopins muziek voelt Blechacz zich het beste thuis. Met name in de grillige mazurka’s bleek zijn muzikale inzicht. Door de terugkerende thema’s steeds een ander karakter mee te geven vertelde hij een boeiend verhaal. Ook de grotere werken, de derde ballade en het eerste scherzo, zette hij fantasievol naar zijn hand. Hier had de klank wat te lijden onder de uitbundigheid. Voor het laatste werk, Chopins Polonaise-Fantasie in As, nam hij eindelijk de tijd om zich te concentreren. Hij zette het als een imposant epos neer.
(Recensente: Sandra Kooke)

De Telegraaf – dinsdag 11 mei 2010
"Fris spel Poolse meester in de dop"
Vijf jaar geleden won hij het Chopin Pianoconcours in Warschau. Sindsdien heeft Rafal Blechacz in vele belangrijke zalen gespeeld en een aantal opnames gemaakt bij Deutsche Grammophon. Zondagavond was het jonge talent voor de tweede keer te gast in de serie Meesterpianisten.

Pianostudenten die in de Grote Zaal van het Concertgebouw luisterden naar Blechacz, hadden wel eens wanhopig kunnen worden. Vierentwintig jaar en zó op dreef. De pianist kent geen technische beperkingen en zijn podiumpresentatie is sympathiek en bewonderenswaardig.

Waar je als toehoorder nog naar verlangt, is een warmbloediger en genuanceerder spel. In Mozarts Sonate in Bes (KV 570) trok Blechacz de teugels strak aan. Hij liet ze alleen even vieren in het Adagio, en dat zorgde prompt voor elastische lijnen en een diepere beleving van deze ogenschijnlijk eenvoudig te interpreteren melodieën. Ook in Pour le piano van Debussy maakte Blechacz’ onverstoorbare aanpak slechts af en toe plaats voor een reeks losjes geschilderde kleuren en wendingen.

Als er dit Amsterdamse pianistenseizoen iets van Bach klinkt, is het een partita. De Zesde en de Tweede zijn al voorbij gekomen, en bij Blechacz was de Eerste aan de beurt. Maar welke er gekozen wordt, is onbelangrijk. Allemaal zijn het wondertjes van schoonheid.

Blechacz’ lezing kende een blijmoedigheid van de goede soort, die zich in de rappe tempo’s manifesteerde, maar de natuurlijke stilte tussen Bachs noten enigszins in de weg zat. De Poolse meester in de dop speelde fris, met pezige accenten en een buitengewoon gevoel voor stemvoering. Alleen, wat dit juweel uit de pianoliteratuur nodig heeft, is levenservaring.

In de handvol werken van Chopin klonk een doorleefde frasering. De Derde ballade had nog iets onaanraakbaars, maar aantrekkelijke passie kenmerkte Blechacz’ pure interpretatie van de PolonaiseFantasie in As. De pianist trok je mee in de intensiteit van zijn lange adem. Karakter, intelligentie en een glashelder toucher: Rafal Blechacz kan wat.
(Recensente: Frederike Berntsen)

de Volkskrant – dinsdag 11 mei 2010
"Pas bij de toegift komt Blechacz echt los"
Het Chopinjaar lijkt zo goed als voorbij, na de vele uitbundige muzikale vieringen van zijn 200ste geboortedag in februari en maart. De Poolse pianist Rafal Blechacz, winnaar van het vijfjaarlijkse Chopinconcours in 2005, blies de festiviteiten zondag nieuw leven in. En met zijn uitvoeringen ontketende hij stormachtige ovaties bij de Concertgebouwbezoekers alsof ze dit jaar nog niets geproefd hadden.

De serie Meesterpianisten had Blechacz (1985) meteen ingelijfd na het unaniem winnen van de eerste prijs in Warschau. Hij debuteerde in 2007 in Amsterdam met werk van Haydn, Liszt en de Polen Szymanowski en Chopin. De Volkskrant verbaasde zich destijds over het feit dat zo een jonge pianist ‘een unieke, uit honderden herkenbare visie’ op Chopins preludes aan de dag legde.

Inmiddels heeft Blechacz in honderden concertzalen gespeeld en nam hij voor zijn nieuwste cd met Chopins pianoconcerten het Koninklijk Concertgebouworkest in de arm. De Pool die weet hoe hij zijn uitmuntende techniek en muzikaliteit moet presenteren, is geliefd zoals zondag bleek het lange applaus en de moeite die de Grote Zaal deed om twee toegiften los te peuteren.

Fijn dat de luisteraars aandrongen. Blechacz presenteerde met de Prelude in cis, op posth., de eerste toegift, de schat van de avond: kristalhelder, zachtzinnig en een jongensachtige speelsheid die later oprechte ontroering toeliet. Het bewijs dat ondanks de versnelling waarin zijn carrière zit, zijn originaliteit en briljante vertolking van Chopins preludes overeind zijn gebleven.

In de afwisselende Polonaise-Fantaisie, op. 61 toonde Blechacz rust en een gezonde diepgang. Het bedachtzame begin van het Allegretto uit de Ballade, op 47 werd langzaam verdrongen door oppervlakkige bravoure. Niets mis mee, maar de sterpianist lijkt patent te hebben op heldhaftige slotpassages en die zijn niet altijd gepast. Een show off-einde van het zwaarmoedige, met zichzelf worstelende Scherzo, op. 20 nr. 1 werkte bevreemdend.

In het voorprogramma, Bach, Mozart en Debussy, viel de combinatie heldere precisie in klank en onbesuisdheid in tempo op. In Bachs Partita nr. 1 en Pour le piano van Debussy leidde het soms tot een gebrek aan overzicht op de stroom noten. Enkele delen in Bach maakten een gehaaste indruk en Debussy's stukken werden rommelig door een onduidelijke strijd tussen aanvallen en inbinden. Mozart had baat bij Blechacz’ tomeloze aanpak: de kleurrijke Sonate, KV570 kwam krachtig gekruid en gedreven over het voetlicht.
(Recensente: Lonneke Regter)