"Pollini danst jong en lenig met Chopin"

NRC Handelsblad – maandag 14 juni 2010
Enerverend duistere passages bij Pollini
Drie feestjes vierde Maurizio Pollini (68) in het Concertgebouw. Bij zijn recital in de Meesterpianisten eerde hij zondag de jubilea van zowel Chopin als Schumann. En gisteren mocht hij, in navolging van onder meer het Beaux Arts Trio, mezzosopraan Cecilia Bartoli en dirigent Bernard Haitink, de Concertgebouwprijs in ontvangst nemen. Pollini heeft immers een lange band met de zaal, die teruggaat tot 1973.

De afgelopen jaren maakte de Italiaan niet altijd een stabiele indruk. Berucht werd de boe-roeper tijdens een onevenwichtig recital in 2006. Maar onvoorspelbaarheid is ook Pollini’s kracht, en als hij in vorm is trilt de Grote Zaal nog lang na.

Zo ook na de drie lage noten die Chopins Preludes opus 28 en het officiële recital beëindigden en door Pollini genadeloos werden ingebrand. Uitbundig applaus volgde als erkenning voor de intens gespeelde miniaturen, abstracte sculpturen zonder franje. Bij Pollini blijft de parfumfles gesloten, zijn aanslag heeft een direct karakter.

Overbodige vertragingen die de structuur hinderen, ontbreken. Zo mocht elke etude natuurlijk groeien én werd een overkoepelend drama gerealiseerd.

Ook Schumanns Kreisleriana kreeg een sober gelaat waarachter de gekte broeide. In Schumanns breedsprakige Derde sonate is het betoog moeilijker te volgen. Daar waar meesterpianist Grigory Sokolov in april koos voor een alles verslindende draaikolk van emoties, hield Pollini nu meer afstand.

Het leidde toch tot betrokkenheid en enerverend duistere passages, met een pedaalroffel in het tweede deel als opmerkelijke toevoeging. De finale stelde licht teleur: hier keerde de notenmodder terug die ook Kreisleriana af en toe ontsierde. Als toegift volgden Chopins Etude opus 10 nr. 12 en – heel gul – de uitgebreide Eerste ballade.
(Recensent: Floris Don)

Trouw – woensdag 16 juni 2010
Pollini blijft trouw aan zijn anti-romantische stijl
Piano Maurizio Pollini, Concertgebouw Amsterdam, Grote Zaal, 6/6 Maurizio Pollini behoort al vijftig jaar tot ’s werelds meest bejubelde en gerespecteerde pianisten. Sinds het winnen van het Poolse Chopinconcours in 1960 dankt hij zijn faam aan solide techniek en objectiverende interpretaties. Daarmee zette hij een nieuwe standaard voor het pianospel van de laatste decennia van de twintigste eeuw.

Inmiddels wordt weer vaker individualistisch en warmbloedig gemusiceerd. Pollini is zijn anti-romantische stijl echter trouw gebleven en is nog altijd populair. Tegelijk is zijn spel de laatste jaren gepassioneerder geworden, maar soms ook onevenwichtiger.

Zondag was de Italiaanse pianist in goeden doen. Op een uit Rome meegenomen vleugel speelde hij in het Concertgebouw werken van de beide 200 jaar geleden geboren componisten Schumann en Chopin.

In Schumanns ’Kreisleriana’ wist Pollini de grote lijnen gestalte te geven in een contrastrijke uitvoering. Schumann zit vol ideeën, die bij hem steeds weer opborrelen en vaak niet consequent worden uitgewerkt. Dat ’ADHD-aspect’ gaf Pollini uitstekend gestalte, nog meer in de bruisend vertolkte derde Sonate in f, opus 14.

Een manco in dit Schumann-spel was dat Pollini er te weinig adem in bracht. Ook liet hij na de vele interessante details in de binnenstemmen van Schumann eruit te halen, met als resultaat een diffuus en oppervlakkig klankbeeld. Een opvallend fraai en spannend moment creëerde Pollini in de slotakkoorden van het middendeel van de sonate.

Na de pauze bleek Pollini in de werken van Chopin meer in zijn element dan in Schumann. Pollini nam meer lucht en speelde lichter, genuanceerder en zangeriger. Van de twee Nocturnes opus 27 klonk de eerste in cis nog wat kaal, maar in de tweede in Des leek de vleugelklank open te breken. Dat bleef de hele avond zo.

Goed getroffen in zijn uitvoering van de Préludes opus 28 was de intieme en lichte, klassieke aanpak. Een van Pollini’s troeven is dat hij overkoepelende lijnen aanbrengt door het kiezen van de juiste tempoverhoudingen en het doseren van de pauzes. Veel van deze stukken klonken als pareltjes, maar soms schortte het aan zangerigheid, bijvoorbeeld in de zeventiende Prélude. Een enkele Prélude kwam er wat rommelig uit, maar als geheel was deze uitvoering bevredigend.

Toegiften waren de ’Revolutie-etude’, krachtig en gaaf vertolkt, en een imponerende uitvoering van de eerste Ballade, beide van Chopin.

Vanavond krijgt Pollini de Concertgebouwprijs vanwege zijn vele optredens sinds zijn debuut in 1973, waarmee hij heeft bijgedragen aan het artistieke profiel van het Concertgebouw.
(Recensent: Christo Lelie)