Anton Kuerti, piano
Grote Zaal, Concertgebouw Amsterdam

Gerelateerd nieuws:

Afzeggingen komen gelukkig maar weinig voor, maar net als in het geval van Dezsö Ránki, was in juni vorig jaar ook het debuut van de Canadese pianist van Oostenrijkse afkomst Anton Kuerti te danken aan een annulering, ditmaal door Murray Perahia. Kuerti kwam, zag en overwon in een stampvolle Grote Zaal en wij hadden maar van één ding spijt: dat we niet eerder op het spoor van deze pianist zijn gekomen.

Geboren in Wenen op 21 juli 1938, groeide Kuerti op in de Verenigde Staten en emigreerde in 1965 naar Canada, het land waarvan hij sinds 1984 staatsburger is. De inmiddels 70-jarige Anton Kuerti is in eigen land een legende. Hij wordt samen met wijlen Glenn Gould beschouwd als de grootste pianist die Canada heeft voortgebracht en als een van de grootste Beethoven-vertolkers van deze tijd. Die reputatie zette Kuerti direct kracht bij door een verbluffende uitvoering van de Diabelli-variaties, Beethovens pièce de résistance. “Superieur Beethoven-spel door onbekende Anton Kuerti”, kopte Trouw en noemde hem “een visionair pianist…die de 33 variaties gaaf, briljant, levendig en analytisch speelde en onnavolgbaar met elkaar in verband wist te brengen.

Anton Kuerti, de onbekende grootheid, zal na dit debuut hopelijk ook hier wereldberoemd worden.” De Volkskrant was eveneens lyrisch over zijn Beethoven-recital: “…uitgerekend de compositie die het uiterste vraagt aan acrobatische pianistenfratsen klonk bij Kuerti zo gaaf dat je er een cd van zou kunnen maken. En, veel belangrijker, zo dichterlijk verfijnd als je hem nergens anders tegenkomt.”

Kuerti geldt als een eigenzinnige, politiek bewuste pianist die geen concessies wil doen aan de commercie. Hij zegt: “We can never take any artistic or cultural status as necessarily permanent. It depends on people needing it, appreciating it and wanting it. Music has been a part of every known culture; it has great meaning and value, and it deserves to be sustained. I think what is most important is to demonstrate our concern, interest and support of the arts, which is unfortunately not so evident in many of the branches of government. The arts are of vast importance in human as well as economic terms: keeping them alive is a wise investment.”

Hij schuwt exceptioneel hoge honoraria, want die zijn volgens hem in strijd met de spirituele betekenis van de klassieke muziek. Hij stelde zich ooit voor de socialistische New Democratic Party in Toronto verkiesbaar voor het parlement, maakte zich sterk voor Amnesty International en zette zich in voor het welzijn van walvissen. In zijn vrije tijd wil Anton Kuerti nogal eens bergbeklimmen en wildwater raften.

Hij schijnt dus geen angst te kennen. Gevraagd of hij ook geen angst kent voor optredens, antwoordt hij: “No - when you lose yourself entirely in the meaning and expression of the music, when you have no problems with the instrument or unwanted noise, once you forget the vulnerability of the situation, you can devote yourself entirely to the feeling of transmitting the beauty of the music.”