Jorge Luis Prats, piano
Grote Zaal, Concertgebouw Amsterdam

Gerelateerd nieuws:

Vorig jaar november voegde de Cubaanse meesterpianist Jorge Luis Prats zijn naam op ondubbelzinnige wijze toe aan het gezelschap van illustere pianisten dat de serie Meesterpianisten in 22 jaar tijd heeft vormgegeven. Een gezelschap waarin hij al veel eerder opgenomen had moeten zijn, maar tot dan toe was hij het grootste muzikale geheim van Cuba.

Omdat dit opzienbarende recital ook nog eens wereldwijd via internet werd uitgezonden, markeerde dit optreden een ommezwaai in de enigszins gestagneerde carrière van Prats. Het was een weergaloos opzwepende avond vol Spaanse, Latijns-Amerikaanse en Franse klanken, waarin zijn Cubaanse achtergrond onherroepelijk naar voren kwam. In Cuba kent hij bijna iedere artiest of musicus en iedereen kent hem. Prats: “In Cuba wordt muzikaal talent in het wild geboren. Wat muziek betreft is Cuba een wonder. De mensen dansen en zingen op straat. Muziek zit de Cubanen in het bloed.”

Dat laatste was inmiddels wel duidelijk, zo bevestigde ook Trouw: “Het Zuid-Amerikaanse pianofeest dat de 52-jarige Cubaan in het geheel uitverkochte Concertgebouw aanrichtte, werd een debuut waar nog lang over zal worden gesproken. Prats bleek absolute beheersing over de piano te hebben in de allermoeilijkste werken. Daarbij stonden het muzikale verhaal en de overdracht van emoties, en niet technisch vertoon, centraal. Zijn spel was aanstekelijker en warmbloediger dan dat van pianisten die de laatste jaren te beluisteren waren.” Prats is een geboren ‘performer’ van het allerzuiverste en meest integere soort.

Prats wil zichzelf geen pianist noemen, maar ‘musicus’. Hij zegt: “Muziek wordt kunst zodra een musicus besluit te spelen zoals hij is, en niet zoals men van hem verwacht” en “Tijdens een concert wil ik mijn publiek een wereldreis laten maken. In mijn muziek ben ik vrij te gaan waar ik wil, als luisteraars dat ook ervaren, voel ik me gelukkig.”

Ook De Volkskrant wist zeker: “De eigenzinnige, recht uit het hart musicerende Prats heeft ‘het’...hij weet hoe hij een zaal moet veroveren” en vond termen als ‘gloedvol’ en ‘gepassioneerd’ tekortschieten om dit duizelingwekkende optreden te omschrijven. Een recensent van Trouw, die een repetitie van dichtbij meemaakte, sprak vol bewondering: “Wie het voorrecht heeft deze pianomeester zo van dichtbij te zien spelen, moet constateren dat hij een kolossale virtuoos en grote muzikale persoonlijkheid is.”

In NRC Handelsblad was te lezen: “Hoe je écht een dans ontleedt, husselt, en weer in elkaar zet, was te horen in Ravels La Valse. Prats was hier bíjna alle techniek voorbij, spelend met kleuren en lijnen, het stuk in een perfect aangevoelde bezeten versnelling tot een grootse ontknoping voerend.” Dat Prats van dansmuziek houdt, bleek ook uit drie salonachtige Cubaanse toegiften. Overigens danst Prats zelf alleen in figuurlijke zin vanachter zijn instrument: “Ik kan musiceren, koken, schilderen, maar absoluut niet dansen…ik dans wél in mijn hoofd en weet hoe ik dat naar muziek moet vertalen.”

Prats zal met zijn prachtige nieuwe programma ongetwijfeld de zaal weer aan zijn voeten krijgen.