Murray Perahia, piano
Grote Zaal, Concertgebouw Amsterdam

Gerelateerd nieuws:

Murray Perahia, geboren op 19 april 1947 en opgegroeid in de New Yorkse wijk The Bronx, toonde zijn exceptionele talent al heel jong. Zijn vader nam hem op zaterdagen mee naar de Metropolitan Opera. “The next day I would sing the arias I heard at the opera, that’s what started it. Next thing I knew, we had a piano and I was taking lessons.”

Ondanks dat Perahia werd gezien als wonderkind, werd hij door zijn omgeving goed afgeschermd van de uitvoeringsdruk. “I didn’t give a real concert until I was 17”, zei Perahia in een interview. Perahia maakte ook kennis met Vladimir Horowitz, maar was in die tijd “too frightened” om bij hem te studeren. Horowitz had echter allang gezien dat Perahia uitzonderlijk begaafd was en hield hem in de gaten. Uiteindelijk, tijdens Horowitz’ laatste levensjaren, raakten zij goed bevriend. Sterker nog, Perahia, die de avond voor Horowitz’ overlijden in november 1989 bij hem thuis verbleef, was de laatste die Horowitz ooit heeft horen spelen. Die avond speelde Horowitz Franz Liszts arrangement van Bachs koraal Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen.

Als er iemand gerekend kan worden tot de allergrootste pianisten van deze tijd, is het wel Murray Perahia. Perahia kan bogen op een lange en vooral imposante historie in de serie Meesterpianisten. Perahia houdt van een intellectuele benadering, maar hij is een van de weinige pianisten die een krachtige analytische benadering weet te combineren met een warme, rijke, fluweelzachte toonvorming.

Want een romanticus is Perahia in hart en nieren. Zijn uitvoeringen zijn vol beweging en zinderend van expressie, vol kleur en stemmingen. Of zoals De Telegraaf meldde: “Perahia kan als weinig andere pianisten een luisteraar in hogere sferen brengen…Parelend, schitterend, indringend, hartveroverend. Grote klasse!” Perahia’s Chopin-vertolkingen zijn befaamd vanwege hun lyrische, poëtische zeggingskracht en ook met Schumann en Beethoven heeft Perahia grote affiniteit.

Echter, de muziek van J.S. Bach neemt in zijn muzikale leven de belangrijkste plaats in. Tijdens de lange periodes waarin hij niet kon spelen vanwege een aanhoudende infectie aan zijn hand, heeft Perahia zeer intensief de muziek van Bach bestudeerd. Het werd zelfs bijna een obsessie. Dit heeft onder andere geresulteerd in een werkelijk onvergetelijke uitvoering in de serie Meesterpianisten (november 2002) van Bachs onvolprezen Goldberg-variaties.

Perahia zegt over het belang van een goed begrip van Bachs muziek: “Composers took Bach as their bedrock, whether it’s Beethoven, Mozart, Schumann or Chopin (…) I don’t think there was a day when Chopin wasn’t playing Bach. When Schumann went into depression, he wrote fugues, and he always told his wife, Clara, to study Bach. It was an important part of their musical make-up.”

Perahia’s ultieme doel is het vinden van de essentie van een compositie: “How does it sustain so many minutes – even an hour – where you feel that each note is inevitable but at the same time a surprise? That’s what fascinates me about music.” En die essentie mag u vervolgens beluisteren!