Maurizio Pollini, piano
Grote Zaal, Concertgebouw Amsterdam

Gerelateerd nieuws:

Een compromisloze perfectionist: Maurizio Pollini. Slechts 40 keer per jaar in een concertzaal te beluisteren. Maar altijd weer die dwingende intensiteit in zijn recitals, waar steevast nog lang over nagesproken of nagedacht wordt. Zijn vertolkingen houden door hun overrompelende zeggingskracht toehoorders vaak totaal in hun greep.

Koppen als “overdonderend applaus voor Maurizio Pollini” (NRC Handelsblad) en “Hoogtepunten van pianistische zangkunst…Pollini in magistrale vorm” (De Volkskrant) zijn vrijwel standaard. En terecht, want het raffinement, de visie, de scherpzinnigheid, sensitiviteit en technische controle die zijn uitvoeringen kenmerken zijn haast onovertroffen. De concentratie die hij bij ruim tweeduizend toehoorders creëert, maak je maar hoogst zelden mee. Maar bij Pollini schijnt het niet anders te kunnen, hij dwingt je te luisteren. Ook naar eigentijdse muziek.

Daar was zijn recital in 2007 een geweldige proeve van, zoals hij het ademloze publiek meenam op reis tussen Liszt en de avant-garde. Pollini zelf zegt daarover in een Nederlandse krant: “Het kan me soms benauwen dat we ons in het concertleven beperken tot slechts twee eeuwen, al zijn dat eeuwen die zoveel meesterwerken hebben voortgebracht. Het zou goed zijn een breder beeld te krijgen van de ontwikkeling van de muziek.”

En wanneer iemand zou tegenwerpen dat de complexiteit van moderne muziek daar wel eens een rol in zou kunnen spelen, heeft Pollini een duidelijk antwoord, zo blijkt uit een interview in een Engelstalig blad: “Complexity exists in music of all ages. Medieval music, by composers such as Ockeghem, is very complex. Beethovens Grosse Fuge was written to very strict rules. That didn’t stop those composers from expressing their emotions. What matters, whether it’s classical or contemporary, is for the performer to make the sense clear: the necessity of the notes.”

Pollini wordt op 5 januari 1942 geboren in Milaan. Zijn vader is een vooraanstaande architect. Zijn moeder is een verdienstelijke pianiste en zangeres. Zijn oom is de beeldhouwer Fausto Melotti. Het huis van de Pollini’s is in die tijd een van die bijzondere broedplaatsen waar artiesten, musici en schrijvers bijeenkomen om hun laatste ideeën uit te wisselen. De jonge Maurizio absorbeert alles en legt al vroeg zijn grote talenten aan de dag. Zijn eerste recital volgt op 11-jarige leeftijd.

Weinigen uit zijn directe omgeving zijn dan ook verbaasd als hij met 18 jaar in 1960 het Chopin Concours wint als jongste van 89 deelnemers. “That boy plays better than any of us”, zegt Arthur Rubinstein, voorzitter van de jury en later een van Pollini’s naaste mentoren. Pollini komt natuurlijk ook met Chopin naar Amsterdam en dan kunnen er altijd bijzondere dingen gebeuren. Want hier, in de Grote Zaal van het Concertgebouw, komt Pollini vaak tot historische prestaties. Speciale inspiratie? Pollini: “Amsterdam heeft een bijzondere plek in mijn hart veroverd. Een beter publiek en een betere concertzaal kun je je als musicus eigenlijk niet wensen. En dat zeg ik niet uit beleefdheid, maar omdat het zo is.”