Arcadi Volodos, piano
Grote Zaal, Concertgebouw Amsterdam

Gerelateerd nieuws:

De kranten stonden er na zijn laatste recital weer vol van: “Grootse Arcadi Volodos filosofeert achter klavier” (Trouw), “Vorstelijk spel van Volodos” (De Telegraaf) en “Volodos is een weergaloze pianovirtuoos” (NRC Handelsblad). Daarom mocht een terugkeer niet lang op zich laten wachten.

De in 1972 te Leningrad geboren Russische klaviermagiër Arcadi Volodos komt alweer voor de zevende keer naar Amsterdam. Volodos mag dan bekend staan om zijn onaardse technische en pianistische mogelijkheden waarmee hij zaal na zaal in staat van verbijstering achterlaat, Volodos is wars van uiterlijk vertoon: “Show en glamour interesseren me überhaupt niet.” In NRC Handelsblad was te lezen: “Poëzie, kleur en nuance, dat zijn de ingrediënten waarmee het waanzinnige fenomeen Volodos zijn verbluffende spel kruidt en parfumeert. Minstens zo karakteristiek voor zijn fenomenale spel is de vrijheid waarmee hij de muziek benadert. Hij interpreteert bijna improviserenderwijs, door de inspiratie van het moment...”

En dat ‘improviseren’ is niet helemaal denkbeeldig, want Volodos – tevens een geweldig jazzpianist – is dol op improviseren. Hij zegt: “Het is jammer dat (klassieke) musici vaak de kunst van het improviseren zijn verleerd. Improviseren is de kern van musiceren. Als je echt begrijpt wat je speelt moet je ook in staat zijn om in die stijl te improviseren. Anders speel je alleen maar na. Dan ben je niet meer dan een papegaai.” Thomas Frost, vriend en producer van Horowitz, gaf over Volodos te kennen dat hij “alles heeft: verbeelding, kleur, passie en een fenomenale techniek om zijn ideeën gestalte te geven.”

Bij Volodos worden vaak parallellen getrokken met Horowitz. Een mooi compliment, maar Volodos is bovenal zichzelf: een unieke pianist van wellicht zelfs legendarische proporties, met een unieke klank. Volodos is ook zelf relativerend als het om vergelijkingen en kwalificeringen gaat: “In de muziek heb je geen winnaars of verliezers.”

Volodos is iemand die dicht bij de kern van het leven wil blijven en zich over de vervlakking in de (Westerse) wereld dan ook grote zorgen maakt: “Dit is het begin van het einde van de kunst, standaardisering doodt alles, elke vorm van individualiteit en dat is nou juist een grote voorwaarde voor het kunstenaarschap.” En in een interview met Het Parool was te lezen: “Ik ben gezegend met een goed gehoor en een goed geheugen, misschien helpt dat. Ik heb ook geen technische problemen, ook niet als ik bijvoorbeeld twintig dagen niet speel. Mijn techniek is een geschenk van God.”

Zijn virtuositeit, bescheidenheid en dankbaarheid voor zijn eigen zeer bijzondere gaven, maken hem overal geliefd. Zo ook in Amsterdam, waar hij net als in 2006 het Meesterpianisten-seizoen zal afsluiten.