Aldo Ciccolini, piano
Grote Zaal, Concertgebouw Amsterdam

Gerelateerd nieuws:

Zondag 7 juni 2009 was een van die avonden in het Concertgebouw met zo’n unieke sfeer. Een serene rust, een weldadige warmte hing er in de lucht. En dat kwam door één persoon: Aldo Ciccolini. De toen nog 83-jarige Franse maestro van Italiaanse afkomst toonde aan dat de jaren geen rol spelen in zijn levenslange muzikale reis. Ook al oogde hij broos bij het betreden van het podium, eenmaal achter de vleugel speelt hij met de onoverwinnelijkheid van een jonge God.

Er was misschien wel een extra inspiratiebron aangeboord. Want de dag tevoren had Ciccolini de ervaring van zijn leven gehad. Bij aankomst in zijn hotel, bij toeval zo leek het, stond hij oog in oog en even later hand in hand met een van zijn grootste helden: de Dalai Lama. Trouw schreef over zijn recital: “Zodra de eerste tonen klinken is er geen oude man meer waar te nemen. Gedachten aan stoffelijke zaken, zoals virtuositeit, uithoudingsvermogen en trefzekerheid, krijgen geen enkele kans bij de luisteraar post te vatten. Als Ciccolini speelt, is er uitsluitend de muziek zelf”. En NRC Handelsblad gaf Ciccolini de maximale 5 sterren: “Betoverend spel van pianist Ciccolini”.

Aldo Ciccolini wordt op 15 augustus 1925 geboren in Napels. Op negenjarige leeftijd betreedt hij het Conservatorium van Napels, waar hij onder andere les krijgt van Paolo Denza, op zijn beurt weer een leerling van Busoni. Ciccolini geeft zijn eerste openbare concert als hij zestien jaar oud is, waarmee zijn actieve carrière inmiddels bijna zeventig (!) jaren omspant. In 1969 ontvangt Ciccolini het Franse staatsburgerschap.

Vele malen is Ciccolini voor zijn muzikale kwaliteiten bekroond. Hij is vermaard om zijn interpretaties van het bekende en minder bekende Franse repertoire van onder anderen Ravel, Debussy, Satie, De Sévérac en Massenet maar ook om zijn vertolkingen van het werk van Liszt. Ciccolini woont in een klein dorpje vlakbij Parijs en is, getuige zijn bewondering voor de Dalai Lama, een fervent aanhanger van het Boeddhistisch gedachtegoed. Hij geeft nog steeds les. En belangrijker nog: hij speelt nog steeds de sterren van de hemel.

Een pianist van zo’n grandeur móesten we eenvoudigweg weer uitnodigen. Hij is de muziek zelve. Ciccolini: “een toon mag nooit betekenisloos klinken. Musiceren is namelijk een verhaal vertellen, communiceren…de compositie recht doen, daar gaat het om… musiceren is een daad van liefde”.

Daarom speelt hij in juni 2011 weer voor u. Ditmaal met een hommage aan Liszt. Wie anders dan Ciccolini zou het seizoen een gedenkwaardiger slot kunnen geven met de schitterende Harmonies poétiques et religieuses? Niemand, denken wij.