door Dita Hradecká, Opera Plus, 24 september 2019

De kunst van het geven! Het festival gewijd aan Antonín Dvořák nodigde twee pianisten uit om naar Praag te praten. Op vrijdag 20 september 2019 had een 35-jarige pianist Boris Giltburg een recital in het Rudolfinum en op zondag 22 september 2019 trad Ivo Pogorelich, 61, daar al vroeg op. Het leeftijdsverschil is niet van belang. Elk van hen bevindt zich in een andere levensfase, wat onvermijdelijk wordt weerspiegeld in de manier waarop het spel wordt gespeeld.

Wat het programma betreft, past de conservativiteit bij beide artiesten in de algehele conservatieve dramaturgie van het festival, die is gebaseerd op eeuwenoude auteurs en composities met kleine uitzonderingen. Boris Giltburg bood cycli van Franz Liszt en Sergei Rachmaninov aan, Ivo Pogorelich componeerde zijn avond met werken van Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven, Fryderyk Chopin en Maurice Ravel.

De jongere van de twee, die momenteel bezig is met solo-recitals en orkestuitvoeringen, geniet nu van een prachtige periode waarin hij zich in topconditie bevindt, over de hele wereld wordt gevraagd en overal superlatieve recensies ontvangt. Het beeld van een man die geniet van wat hij doet is duidelijk. Het wordt weerspiegeld in zijn relatie met het publiek, in zijn communicatie, in de energieën die van het podium heen en weer stromen.

Giltburg heeft een Fazioli-instrument meegenomen, waarmee hij al jaren opneemt. De piano kwam werd bezorgd uit Wenen samen met een technicus. Midden in de eerste maten van de Transcendentale Etudes was er een duidelijk verschil tussen het Fazioli-instrument en Steinway, eigendom van de Tsjechische Philharmonic. De toon was minder opvallend, alsof hij verduisterd was, maar geleidelijk werd een groot voordeel, namelijk helderheid, getoond. Zelfs in complexe structuren, kon elke toon onder de handen van Giltburg worden gehoord en dit is zijn grote verdienste. De intensiteit van de toon werd echter nooit te luid.

Giltburg speelde alsof zijn leven ervan af hing. Zijn Liszt was echt een reis naar transcendentie. Hij was afwisselend grandioos, mysterieus, dromerig, verhalend, atletisch, wild en nobel, humoristisch en poëtisch.

Na de pauze kwam Rachmaninov – 13 Preludes , Op. 32. slaagde Giltburg er nogmaals in kleinere stukken met elkaar te verbinden. Rachmaninov klonk melancholisch en neurotisch.

Hij beloonde het ovationele applaus met drie toegiften  Het publiek verliet het concert met tomeloze energie.

 

 

Boris Giltburg – Dvořák Praag 2019 (foto: Petra Hajská)