Riaskoff Concert Management - impresariaat voor klassieke musici / artist management company representing classical musicians Alle recitals in de serie Meesterpianisten op de website van het Concertgebouw in Amsterdam serie Meesterpianisten 2016-2017 (30-jarig jubileumseizoen) — 12 piano-recitals en een spectaculair Extra Jubileumconcert in de Grote Zaal van Het Amsterdamse Concertgebouw
Home Recitals Pianisten Bestellen De serie Contact
serie Meesterpianisten 2017-2017 Concert: Jorge Luis Prats, Concertgebouw Amsterdam - zondag 2 oktober 2016
Concert: Alexander Gavrylyuk, Concertgebouw Amsterdam - zondag 6 november 2016
Concert: Nelson Freire, Concertgebouw Amsterdam - zondag 27 november 2016
Concert: Evgeny Kissin, Concertgebouw Amsterdam - zondag 18 december 2016
Concert: Severin von Eckardstein, Concertgebouw Amsterdam - zondag 22 januari 2017
Concert: 30-jarig Jubileumconcert, Concertgebouw Amsterdam - zondag 5 maart 2017
Concert: Maurizio Pollini, Concertgebouw Amsterdam - zondag 19 maart 2017
Concert: Yuja Wang, Concertgebouw Amsterdam - zondag 2 april 2017
Concert: Grigory Sokolov, Concertgebouw Amsterdam - zondag 17 mei 2017
Concert: Arcadi Volodos, Concertgebouw Amsterdam - zondag 21 mei 2017
Concert: Radu Lupu, Concertgebouw Amsterdam - zondag 28 mei 2017
Concert: Seong-Jin Cho, Concertgebouw Amsterdam - zondag 11 juni 2017
Concert: Murray Perahia, Concertgebouw Amsterdam - zondag 18 juni 2017
serie Meesterpianisten 2016-2017

serie Meesterpianisten
Riaskoff Concert Management
Concertgebouwplein 15
NL-1071 LL  Amsterdam
t +31(20) 664 53 53
f +31(20) 671 51 06

 
 

Het wonder Alexander Gavrylyuk

Amsterdam – maandag 12 december 2016

Alexander Gavrylyuk © Anna Sanfeliu
Alweer even geleden – zondagavond 6 november – gaf de Oekraïens-Australische meesterpianist Alexander Gavrylyuk een fabelachtig recital in de serie Meesterpianisten. Eric Schoones (musicoloog, pianopedagoog en zelf pianist) schreef naar aanleiding van deze avond: 'Maar hoe mooi en treffend het obsessieve in Prokofiev, de melancholie in Rachmaninoff, de liefde in Schumann en de bravoure in Balakirev en Filippenko zich mogelijk ook laten beschrijven, die woorden zullen nooit voor wie niet bij het concert was ook maar een vermoeden kunnen geven van wat zich in het Concertgebouw afspeelde.' Lees hier alle recensies van het recital van Alexander Gavrylyuk.


Eric Schoones – woensdag 9 november 2016

Het wonder Alexander Gavrylyuk

”5

"What the world needs today"

Een recensie van het concert van Alexander Gavrylyuk in de serie Meesterpianisten? Goed beschouwd is er geen beginnen aan, want hoe beschrijf je een wonder? Muziek begint sowieso daar waar woorden hun macht verliezen, maar elke poging om de muziek die Alexander Gavrylyuk zondag in het Concertgebouw over zijn publiek uitstrooide te beschrijven, is bij voorbaat gedoemd te mislukken, alle spitsvondige observaties die de reguliere criticus tot zijn repertoire rekent, ten spijt.

Woorden slijten en superlatieven vergezellen Alexander Gavrylyuk al vanaf het begin van zijn carrière. Toen hij als tiener twee belangrijke concoursen - Horowitz in Kiev en Hamamatsu - op zijn naam schreef wisten de critici en juryleden niet wat hun overkwam: ‘de beste zestienjarige pianist van het einde van de twintigste eeuw’, ‘het grootste muzikale talent van de laatste vijftig jaar’, ‘de beste jonge pianist van de eeuw.’ ‘People go bananas’, zei Julie Englefield van Steinway & Sons kort en krachtig.

Toegegeven, de pianist doet zelf ook wel het nodige om die superlatieven te voeden. Wat te denken van alles van Rachmaninoff voor piano en orkest op twee avonden in GĂ©nève met dirigent Neeme Järvi in 2013? En dat hij al in 2009 in Sydney met Vladimir Ashkenazy als dirigent alle vijf de pianoconcerten van Prokofiev speelde is algemeen bekend, maar soms wordt vergeten erbij te vermelden dat ze in goed twee weken tijd werden gespeeld en vastgelegd… Het zijn definitieve opnamen en als het aan de pianist had gelegen had hij dat kunstje bij het laatste Gergiev Festival in Rotterdam zelfs op Ă©Ă©n dag geleverd… Maar dat is wellicht vooral interessant voor hen die het sportieve elementen in de podiumkunsten koesteren. Niet voor Gavrylyuk, hij ontdekte met die Rachmaninoff tour de force dat ‘spirituele kracht en goede energie het winnen van fysieke uitdagingen’.

Nee superlatieven, daar doe je Gavrylyuk geen plezier mee. Bij kwalificaties als ‘de beste’ of ‘de meest getalenteerde’ haalt hij zijn schouders op, want hij weet als weinig anderen dat het niet gaat om ‘de beste’ zijn. Een ‘virtuoos’ genoemd worden, zou hij weleens met Leopold Godowsky kunnen opvatten als een belediging. Nee, hij denkt aan andere zaken. Hij is met Konstantin Stanislawski als leidsman op zoek naar ‘artistieke waarheid’ en wellicht is in die ‘transformatie van je eigen zelf’ een sleutel te vinden achter zijn unieke vertolkingen van Bach, Haydn, Chopin, Prokofiev, Rachmaninoff, Balakirev, Schumann en Filippenko. Wat daar dan uniek aan is? Er zijn altijd wel een paar woorden te bedenken waarom zijn Bach zo monumentaal en ook vervuld van een humanitaire boodschap is, zijn Haydn zo verfijnd en zijn Chopin zo vol trots en passie.

Maar hoe mooi en treffend het obsessieve in Prokofiev, de melancholie in Rachmaninoff, de liefde in Schumann en de bravoure in Balakirev en Filippenko zich mogelijk ook laten beschrijven, die woorden zullen nooit voor wie niet bij het concert was ook maar een vermoeden kunnen geven van wat zich in het Concertgebouw afspeelde. Dat beschreef de pianist zelf zo: ‘Als het lukt kom je in een zone, een toestand, waarin de muziek zichzelf openbaart als een reflectie van universele waarheid en liefde. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik voel dat heel sterk.’

Moeilijk uit te leggen en alleen te ervaren, inderdaad, maar dat is wel wat er gebeurde. Gavrylyuk toverde met de zone, net zoals bij zijn recital in Groningen dat ik eerder in de week hoorde, net zoals bij zijn tweede Chopin concert met het Radio Filharmonisch Orkest tijdens de Robeco Serie, net zoals bij zijn recente recitals met Janine Jansen… Alles wat hij aanraakt is van een even zeldzaam niveau, dat zich slechts laat vergelijken met de concerten die ik mocht horen van pianisten als Horowitz, Michelangeli, Bolet en Cherkassky. We mogen van geluk spreken dat de pianist nu in Nederland woont en nóg vaker hier te horen zal zijn.

(Recensent: Eric Schoones)

 

Wenneke Savenije – Donderdag 10 november 2016

Alexander Gavrylyuk opent innerlijke ruimtes

”5

Plato wist het al: ‘Muziek geeft ziel aan het universum, vleugels aan de geest, vlucht aan de verbeelding en charme en vrolijkheid aan het leven en aan alles.’

Deze uitspraak is Alexander Gavrylyuk (1984, OekraĂŻne), het zondagskind onder de grote pianisten, op het lijf geschreven. Want over welke compositie hij zich ook ontfermt, hij omarmt de noten alsof het zijn dierbaarste vrienden zijn, die hij bijeen brengt om te zingen ter ere van de schepping.

In het oktobernummer van het tijdschrift Pianowereld stelt Gavrylyuk in een interview: ‘Ik denk dat de muziek, nu er zoveel nadruk ligt op de materiĂ«le kant van het leven, ons kan helpen herinneren aan het feit dat er ook nog een innerlijke wereld is. Muziek kan een deur openen naar deze ruimte, waar universele waarheden, waarden en krachtige gevoelens van liefde verblijven. Wanneer mensen naar een concert komen luisteren, worden ze verenigd in die innerlijke bron.’… ‘ Muziek weerspiegelt het menselijke emotionele leven beter dan wat dan ook en kan daardoor leiden tot bijzondere gewaarwordingen tijdens concerten. Op zulke momenten voel ik een intense, wonderlijke eenheid met het publiek en vergeet ik bijna dat ik op een podium zit.’

Tijdens zijn vijfde optreden in de Serie Meesterpianisten slaagde Gavrylyuk er de hele avond in om met publiek en al op te stijgen naar die hogere regionen van de menselijke gewaarwording. Met een klank die op wonderlijke wijze de volheid, diepte en sonoriteit van een orgel weerspiegelde, gaf de pianistische alleskunner Gavrylyuk vleugels aan de al dan niet door Bach zelf geschreven Toccata en Fuga in d, BWV 565 in de bewerking van Busoni.

Na het openingsthema, dat klonk alsof de bulderende stem van God zelve uit de hemel neerdaalde, leefde Gavrylyuk zich met de vreugde en de overgave van een spelend kind uit in de fantasierijke wereld van de Toccata. Volkomen vrij en technisch nagenoeg hindernisloos roetsjte hij door de contrasterende secties van dit op de vrije improvisatie gebaseerde barokstuk. Momenten van weemoedige lieflijkheid werden gevold door passages vol intense dramatiek, eindigend in de polyfone ernst van de Fuga.

Met een onstuitbare energie bracht Gavryluk zwaarte en lichtvoetigheid met elkaar in overeenstemming, waarbij hij de noten optimaal liet zingen in rijke kleurschakeringen. Zijn intense vertolking van Bach/Busoni klonk door de verhalende kracht van zijn toucher, timing, dynamiek en fraseringen bijna als een voor piano bewerkte opera over de ‘condition humaine’. Alsof Gavrylyuk wilde uitdrukken dat wie net als Bach inspiratie put uit de kracht en de wijsheid die rondwaren in de kosmos, ook in onze complexe tijden kan meehelpen aan het ontstaan van een betere wereld. Zelfs nu een bedenkelijk mens als Donald Trump de Amerikaanse verkiezingen heeft gewonnen.
Muziek is geen politiek en Gavrylyuk is geen politieke activist, maar wel een muzikale humanist. Bij alle muziek die hij met natuurlijke virtuositeit en doorleefde integriteit speelt, lijkt hij de boodschap te willen uitdragen dat mensen altijd zouden moeten streven naar het goede, het ware en het schone. Dat vergt de nederigheid, het keiharde werken en de volledige toewijding, die ervoor zorgen dat hijzelf aan de vleugel zulke briljante prestaties kan leveren, die hem toch weinig moeite lijken te kosten. Maar dat is maar schijn, want zo trefzeker, elegant en ontwapenend kan je alleen maar spelen wanneer je, na vele duizenden uren studie, volledig vergroeid bent geraakt met de noten.

Met zijn wonderschone lezing van Haydns Sonate nr. 47 in b, Hob. XVI:32 etaleerde Gavrylyuk een ander aspect van zijn fenomenale pianospel: de gave om in de huid van de componist te kruipen. De ernst en dramatiek van Bach ruimden nu het veld voor betoverende puurheid. De Sturm-und-Drang-achtige gemoedsbewegingen van Haydn, die in deze ontroerend mooie sonate heen en weer pendelt tussen engelachtige lieflijkheid en duistere melancholie, werden verklankt in verfijnde bewegingen en subtiele klankkleuren.

Voor de Fantasie in f, op. 49 en de Polonaise in As, op. 53 ‘HeroĂŻsche’ Chopin putte de openstaande geest van Gavrylyuk weer inspiratie uit andere bronnen. Deed zijn poĂ«tische benadering van Haydn vooral denken aan een verfijnde aquarel, zijn meeslepende vertolkingen van Chopin werden met zwierige penseelstreken uiteengezet in gloedvolle olieverftinten. Het contrast met de revolutionaire Sonate nr. 3 in a, op 28 van Prokofiev was enorm, want in de genadeloze motoriek van dit onorthodoxe werk riep Gavryluk na de pauze aan de piano een moderne wereld op van stalen constructies en meedogenloos oorlogsgekletter, waaruit af en toe een hoopvol straaltje lyriek oplichtte.

Tijdens zijn imposante vertolking van vijf delen uit Rachmaninoffs Etudes-Tableaux liet Gavrylyuk de Steinway in warme kopertinten door en door Russisch klinken, alsof er in elke ‘etude’ boeiende personages uit de romans van Tolstoi en Dostojewski uit het binnenwerk tevoorschijn kwamen. Klokken-gelui, het Dies Irae-motief, evocatieve akkoorden, complexe ritmes van binnen- en buitenstemmen, alle aspecten die de gelaagde muziek van Rachmaninoff bij een slechte uitvoering doen ontaarden in het hellevuur van depressieve stagnatie, kwamen bij Gavrylyuk tot uitdrukking als diep doorvoelde uitingen van menselijkheid in een stromende rivier vol bewogen samenklanken.

Gavrylyuk eindigde zijn zorgvuldig opgebouwde solorecital met een duizelingwekkende lezing van Balakirevs Islamey, een berucht lastige ‘oriental fantasy’, die grotendeels gebaseerd is op volksliederen uit de Kaukasus. Daarna volgden bij wijze van toegift nog een dromerig vaarwel met Schumanns ‘Von fremden Ländern und Menschen’ en een robuuste Toccata van Filippenko.

(Recensent: Wenneke Savenije)

 

Pianowereld – woensdag 9 november 2016

Virtuoos met Groeipotentieel

”5

Alexander Gavrylyuk wist de Grote Zaal van het Het Concertgebouw Amsterdam op zondagavond 6 november tot aan de nok gevuld te krijgen voor zijn recital in de serie Meesterpianisten. En terecht, want weinig musici zijn zo gul met hun talent. En uit dat handjevol beschikt slechts een enkeling over de begaafdheid van Gavrylyuk.

Het programma accommodeerde de pianist uitstekend. De sfeer werd gezet met een hoogromantische, eerder dan hoogbarokke vertolking van de aan Johann Sebastian Bach toegeschreven Toccata & Fuga BWV 565 in de bewerking van Ferruccio Busoni. Deze is, net als de MattheĂĽs onder Mengelberg, hemelbestormend, maar ook dermate theatraal retorisch, dat het vandaag de dag eigenlijk teveel van het goede zou zijn, ware het niet dat Gavrylyuk er als een kind zo blij in tekeer ging en het publiek voor zich innam.

Dartel

Alexander Gavrylyuk is een ontwapenende podiumpersoonlijkheid van het dartele, oprechte soort, dat we sinds Vladimir Ashkenazy niet meer aan de piano zagen. Precies zo speelt hij ook - van genoegen stuiterend op de pianokruk, neemt hij de meest hachlijke virtuoze hordes met ongelooflijk gemak. Voor de pauze stond het publiek al spontaan te juichen na een razende octavenrace door de coda van Chopins Polonaise opus 53, die de pianist met evenveel focus als ogenschijnlijk gemak achter zich legde. Überhaupt viel er, behalve een enkele ongeschreven ajoutée, tijdens het hele, technisch onmogelijk veeleisende recital niet één misslag te bekennen.

In het interview dat Pianowereld met Gavrylyuk had, benoemde de pianist zijn bewondering voor Horowitz, Rachmaninoff en Rubinstein. Toch is het Simon Barere aan wie dit fenomeen wat mij betreft het meest verwant is - Gavrylyuk speelt sneller dan een mens kan denken en soms warempel ook sneller dan een mens kan verstaan. Zo was er een enkele passage - bijvoorbeeld aan het slot van Prokofievs Derde pianosonate - waar je als luisteraar heel hard voor moest hollen, om vervolgens alsnog de tram te missen. Dankzij schaars pedaalgebruik bleek dit een incident, dat weinig afdeed aan Gavrylyuks opmerkelijk elegante, bij vlagen Scriabineske vertolking van dit vroege opus.

Mily Balakirevs Islamey - een paradepaardje van Barere - zorgde aan het slot van het aangekondigde programma voor het tweede, uitzinnige juichsalvo. Hier was Gavrylyuk in volle vaart, nauwkeurig te volgen en het publiek at uit zijn hand.

Klank

Gavrylyuks pianoklank is in hoofdzaak lichtvoetig. Echte betovering bereikt hij in het vioolregister. Zoals ook bleek tijdens de eerste toegift - 'Von fremden Ländern und Menschen' uit Schumanns Kinderszenen. Zijn bassen zijn groot en toch slank, maar nemen soms de overhand omdat het middenregister, met name tenor en lage alt nog aan definitie zou kunnen winnen.

Dat gemis openbaarde zich vooral in de opening van een elegant gestroomlijnde vertolking van Chopins Fantasie opus 49. Hier hadden de prangende akkoorden iets meer geprononceerd mogen zijn om de tussen de binnenstemmen verstopte onderlaag naar boven te brengen en zo de muzikale boodschap minder gemak en meer gewicht te geven.

Soms lijkt Gavrylyuk dit gemis, wellicht onbewust, met uiterlijk effect te willen compenseren. Was het toeval dat dit uitgerekend gebeurde tijdens Rachmaninoffs langzame Études-tableaux opus 39 nrs. 2 & 7? Ik denk het niet. Gavrylyuk is zich volledig bewust van de immense portée van deze muziek. Tijdens dit recital toonde hij de grootste ernst in de vertolking van Rachmaninoffs muziek. Maar uiteindelijk vatte hij juist in deze twee werken de doemvolle atmosfeer niet door haar niet voor zich te laten spreken. In de virtuoze Étude-tableau opus 39 nr.1, lukte het de pianist weer wel een elementaire kracht uit de noten te slaan, door grote gebaren achterwege te laten en het publiek mee te voeren op de kolossale vloedgolf van de muziek - even meedogenloos als Rachmaninoff dat zelf vroeger ook deed.

Groeipotentieel

Opmerkelijk en hoopvol is wel dat Gavrylyuk het middenregister juist in pianissimo wel klankkracht en -karakter weet geven, waar veel andere pianisten afhaken. Dit viel duidelijk op toen de pianist voor de pauze gaande het langzame deel uit Haydns Pianosonate Hob XVI:32 steeds intiemer durfde te spreken. Ook in de vertolking van de Étude-tableau opus 39 nr.7 zette Gavrylyuk het schoorvoetende koraal in een magisch egaal pianissimo in, waarmee hij prompt een moment van buitenaardse schoonheid bereikte.

En daarmee is niet alleen de virtuositeit, maar ook het groeipotentieel van Gavrylyuk gigantisch. Er zijn weinig pianisten die een publiek zo voldaan naar huis kunnen sturen, bij voorbaat uitziend naar het volgende concert.

(Recensent: Elger Niels)

 
 
 

Laatste nieuws:

28 feb Abonnementen 2017-2018 nu verkrijgbaar
13 feb Spectaculair Jubileumconcert: 'Hommage aan de Russische Pianotraditie' met 6 Meesterpianisten + Surprise Guest
7 feb 'Klankschoonheid, expressie en vertelkunst bij pianogenie Severin von Eckardstein'
23 dec 'Kissin is geen wonderkind meer, maar wel een wonder'
17 dec Nelson Freire ontwerpt gedroomd klankuniversum
 » compleet nieuwsoverzicht
 

Laatste toegiften:
zo 22 januari 2017
Severin von Eckardstein
Medtner, Prokofiev & Grieg

Bekijken ›

Bestel nu uw abonnement voor 2017-2018 >

Volg ons:

Alles over het 30-jarig Jubileumconcert

Meld u aan voor onze nieuwsbrief!

Volvo Cars Nederland zorgt voor het exclusieve, betrouwbare en meesterlijke vervoer van de serie Meesterpianisten
Volvo Cars Nederland zorgt voor het exclusieve, betrouwbare en meesterlijke vervoer van de serie Meesterpianisten

www.iamsterdam.com


 

© 2003-2015 serie Meesterpianisten | Riaskoff Concert Management
Concertgebouwplein 15 – NL-1071 LL Amsterdam