Riaskoff Concert Management - impresariaat voor klassieke musici / artist management company representing classical musicians Alle recitals in de serie Meesterpianisten op de website van het Concertgebouw in Amsterdam serie Meesterpianisten 2016-2017 (30-jarig jubileumseizoen) — 12 piano-recitals en een spectaculair Extra Jubileumconcert in de Grote Zaal van Het Amsterdamse Concertgebouw
Home Recitals Pianisten Bestellen De serie Contact
serie Meesterpianisten 2017-2017 Concert: Jorge Luis Prats, Concertgebouw Amsterdam - zondag 2 oktober 2016
Concert: Alexander Gavrylyuk, Concertgebouw Amsterdam - zondag 6 november 2016
Concert: Nelson Freire, Concertgebouw Amsterdam - zondag 27 november 2016
Concert: Evgeny Kissin, Concertgebouw Amsterdam - zondag 18 december 2016
Concert: Severin von Eckardstein, Concertgebouw Amsterdam - zondag 22 januari 2017
Concert: 30-jarig Jubileumconcert, Concertgebouw Amsterdam - zondag 5 maart 2017
Concert: Maurizio Pollini, Concertgebouw Amsterdam - zondag 19 maart 2017
Concert: Yuja Wang, Concertgebouw Amsterdam - zondag 2 april 2017
Concert: Grigory Sokolov, Concertgebouw Amsterdam - zondag 17 mei 2017
Concert: Arcadi Volodos, Concertgebouw Amsterdam - zondag 21 mei 2017
Concert: Radu Lupu, Concertgebouw Amsterdam - zondag 28 mei 2017
Concert: Seong-Jin Cho, Concertgebouw Amsterdam - zondag 11 juni 2017
Concert: Murray Perahia, Concertgebouw Amsterdam - zondag 18 juni 2017
serie Meesterpianisten 2016-2017

serie Meesterpianisten
Riaskoff Concert Management
Concertgebouwplein 15
NL-1071 LL  Amsterdam
t +31(20) 664 53 53
f +31(20) 671 51 06

 
 

Nelson Freire ontwerpt gedroomd klankuniversum

Amsterdam – zaterdag 17 december 2016

Nelson Freire © Decca / Eric Dahan
Zondagavond 27 november kwam de Braziliaanse meesterpianist Nelson Freire naar Amsterdam voor zijn vijfde recital in de serie Meesterpianisten. ‘Hij gaat door voor een van de grootste pianisten ter wereld, maar hij heeft zo weinig sterallures, dat dat menigeen ontgaat,’ schreef voormalig NRC-recensente Wenneke Savenije naar aanleiding van zijn optreden. En dat dit een bijzondere pianist is, blijkt wel uit de vele prachtige 5-sterren recensies die in de dagen na zijn optreden verschenen. De Volkskrant schreef bijvoorbeeld over zijn vertolking van Bach-bewerkingen waarmee hij het recital begon: ‘Toen al hoorde je waarom je juist dit concert in de serie Meesterpianisten niet mocht missen’. Lees hier alle recensies van het recital van Nelson Freire.


de Volkskrant – Dinsdag 29 november 2016

Nelson Freire ontwerpt gedroomd klankuniversum

”5

Daarom mocht je dit concert niet missen: de vleugel werd een orkest, het orkest een gedroomd klankuniversum.

Vantevoren hield je je hart vast. Je zag Nelson Freire, 72 jaar oud, de trap naar de Grote Zaal afdalen – voetje voor voetje, alsof het nog maar de vraag was of hij zonder problemen bij de vleugel zou aankomen.

Was dit de man die straks twee van de meest atletische titanen uit de pianoliteratuur zou neerzetten? Oke, hij had een indrukwekkende en lange staat van dienst, maar die kon niet voorkomen dat hij altijd weer werd neergezet als het vaardige maar ook wat bleke broertje van Martha Argerich, zijn hartsvriendin en flamboyante collega. De Derde sonate van Brahms en de Derde van Chopin - daarvoor moet je zelfs als afgetrainde jonge god wat extra rondjes rennen.

Voordat het vuurwerk begon, was er Bach; Bach zoals pianisten hem in de 19de en het begin van de 20ste eeuw graag hoorden: een orgelprelude, voor piano omgebouwd door de Rus Alexander Siloti, en koralen die Ferruccio Busoni en Myra Hess voor de piano hadden bewerkt.

Toen al hoorde je waarom je juist dit concert in de serie Meesterpianisten niet mocht missen. Uit de piano kwamen ongehoorde klanken: fluittonen, aangeblazen door een hoog orgelregister, en het nasale zuchten van een fagot. De vleugel werd een orkest, het orkest een gedroomd klankuniversum, ontworpen door Nelson Freire persoonlijk, tijdens een zoektocht die nu al bijna zestig jaar duurt.

Brahms' Derde sonate, met de stoere, ongepolijste uitbarstingen van een jonge hond, gaf hij een onromantisch strakke uitvoering. Wonderlijk hoe rap en raak de zeventiger flitste over de toetsen. Naast die fysieke krachttoer was er zijn strikt persoonlijke visie op Brahms' jeugdwerk. Daarin leidde hij je van een heldere dag naar de geheimen van het duister. Melodie en ondersteuning omarmden elkaar, werden een in een erotische omhelzing. Hij liet je even op adem komen in het weldadig zangerige tweede deel en gooide je vervolgens een lawaaiige dansvloer op.

Na de pauze was er een blokje Villa­Lobos, de bekendste componistvan Freires geboorteland Brazilië. Met een van diens Bachianas Brasileiras, een Zuid-Amerikaanse pendant van Bachs preludes, trok Freire een lijntje naar het begin van bet recital. Even werd het Iicht en onbekommerd speels in deeltjes uit Prole do bebé – rustpunt voor het Allegro maestoso waarmee Chopins Derde sonate begon.

Wie nog dacht dat timing is voorbehouden aan jazzmuzikanten, werd uit de droom geholpen. Over de maten heen spelend liet Freire de compositie ter plekke ontstaan. Er was een freakend tweede deel en een aardse bas die een gewichtloze melodie ondersteunde, bevrijd van hamers en dempers.

Na een avond vol nieuwe inzichten liep de pianist van het podium. Nu via de kleine trap aan de zijkant. Je zag niet Ianger zijn lichamelijk verval, maar een schat aan frisse ideeën.

(Recensent: Biëlla Luttmer)

 

Trouw – Woensdag 30 november 2016

Freire speelt heerlijk en zonder opsmuk

”5

Niets hoeft hij te bewijzen en tegelijk kan hij alles nog aan het klavier, de 72-jarige Braziliaanse pianist Nelson Freire. Zondag gaf hij in het Amsterdamse Concertgebouw een recital om van te smullen. Niet alleen van zijn heldere techniek, nog onaangetast door de jaren, of van zijn elastische en fluwelige toon, maar vooral van het feit dat Freire zijn hele pianistische kunnen in dienst stelde van de muziek. Zonder opsmuk en zonder enige vorm van exhibitionisme, de ergerlijke valkuil van menige jonge klaviergigant.

Freire trakteerde het publiek op een evenwichtig programma, dat begon met Bach-transcripties van orgelwerken door Siloti en Busoni. Jammer dat Freire op deze eerste adventszondag niet ook de Busoni­bewerking van Bachs orgelkoraal 'Nun komm', der Heiden Heiland' speelde. In plaats daarvan klonk het bekende 'Jesu Joy of Man's Desiring' in de bewerking van Myra Hess.

Deze verheven gespeelde Bach­bewerkingen waren meer dan een opmaat voor een monumentale uitvoering van Brahms' Sonate nr. 3 in f, opus 5. Een betere vertolking hiervan dan die van zondag door Freire is moeilijk voorstelbaar.

Bij hem geen weerbarstige klomp geluid, gelardeerd met poëtische intermezzi, maar een ware symfonie op de piano. Alle stemmen in dit dichtgeschreven stuk werden hoorbaar, kregen functie in de grote vorm, en werden als orkestinstrumenten, zoals hoorns, fluiten en pauken, gekleurd. Freire speelde het zonder overbodige bewegingen, als een priester voor het altaar.

In vier korte werken van zijn landgenoot Heitor Villa-Lobos Iiet Freire horen over veel klankfantasie te beschikken. Vooral de drie totaal onbekende, lichtvoetige deeltjes uit de suite 'Prolo do bebê' bleken een ware ontdekking.

Als laatste klonk de Sonate nr. 3 in b, opus 38 van Chopin. Net als in de sonate van Brahms creëerde Freire hierin indrukwekkende muzikale lijnen in een vertolking waarin monumentaliteit en bescheidenheid in evenwicht waren. De sonate leek in een oogwenk voorbij. Opmerkelijk was dat Freire nogal moeizaam loopt maar dat zijn vingers een souplesse hebben waar veel jongere pianisten jaloers op mogen zijn. Dat viel vooral op in het Scherzo van de sonate dat klonk als elastiek.

Het mooiste moest echter nog komen in de enige toegift: Chopins ragfijn gespeelde Mazurka opus 17, nr. 4.

(Recensent: Christo Lelie)

 

Pianowereld – Maandag 28 november 2016

Toonvorming Nelson Freire ronduit bedwelmend

”5

In de serie Meesterpianisten kan men zich regelmatig laten verwennen met magische pianoklanken. Toch is de toonvorming van de Braziliaan Nelson Freire, die door alle registers en dynamische lagen een consistente klankschoonheid bevrijdt, ronduit bedwelmend. Klein van stuk lijkt hij hoog aan de vleugel te zitten, waarbij de handen hun gewicht niet enkel vanuit de elleboog meekrijgen, maar vaak vanuit de hele bovenarm - in een volstrekt vanzelfsprekende beweging.

Volledig geweldloos bloeide gisteravond muziek van Bach, Brahms, Villa-Lobos en Chopin op. In zijn afscheid met een omfloerste, schoorvoetende vertolking van Chopins melancholieke Mazurka opus 17 nr.4 als encore, focuste zich de tover die een recital door Freire uniek maakt.

Als een chansonnier uit de jaren dertig houdt hij de wereld klein. Vanuit de verste hoeken van de Grote Zaal van het Concertgebouw haalt hij de luisteraar naar zich toe, niet met de grote uithalen of contrasten die vandaag à la vogue zijn, maar met opperste concentratie. Freire doet niet aan omslachtige inleidingen. Het is aan het begin van ieder werk als of hij slechts een venster opent, waarachter de muziek allang bezig was: sfeer en dynamische microkosmos zijn er als bij toverslag. Tempo's zijn vloeiend en toch ongehaast, doordat de Braziliaan zijn vrij geformuleerde frases binnen de puls houdt en geen enkele articulatie daarbuiten laat treden.

Zo wist hij een boog te zetten over het maar al te vaak uiteenvallende eerste deel van Chopins Derde pianosonate. Zelfs de dynamische uitersten houdt hij bij elkaar - overtuigd dat hij meer oren opent door zich niet te overschreeuwen.

Meer met minder geldt ook voor Freire's techniek. Zijn motoriek is een wonder van efficiëntie. Het Scherzo uit Chopins Derde pianosonate startte in vogelvlucht, in een vederlicht pianissimo, waarin elk detail precies waarneembaar was. En alsof dat nog niet genoeg was, kwam de pianist hierop na het trio in een nog onwaarschijnlijker pianississimo terug.

Hoe kleiner het gebaar, hoe betekenisvoller de inhoud. Zoals een verstolen, melancholieke mijmering in een speelse selectie uit Villa-Lobos' Prole do bebe - onmiskenbaar schatplichtig aan Debussy en toch fris en oorspronkelijk door haast naïeve virtuositeit en lyriek. Freire gebruikt het rechterpedaal telkens om klanken als in een sterrennevel te vermengen - en dat niet alleen in impressionistische klankbeelden.

Onvergetelijk werd daarom de coda van het langzame deel uit Brahms' Derde pianosonate, waar het orgelpunt de traag opstijgende melodie als een voile omhulde - innig onder het hart gedragen.

(Recensent: Elger Niels)

 

Wenneke Savenije – Woensdag 30 november 2016

De zangerige fijnzinnigheid van Nelson Freire

”4,5

Voor de vijfde keer speelde de Braziliaanse pianist Nelson Freire (1944) afgelopen week in de Serie Meesterpianisten. Hij gaat door voor een van de grootste pianisten ter wereld, maar hij heeft zo weinig sterallures, dat dat menigeen ontgaat. Het vriendelijke kleine mannetje dat rustig naar de vleugel slentert alsof hij in een park op een bankje wil gaan zitten om een pijpje te roken, lijkt in niets op een grote klavierleeuw die de zaal aan zijn voeten wil krijgen. Freire gaat niet achter de Steinway zitten om zichzelf te bewijzen. Hij slaat de toetsen aan om uiting te geven aan zijn meest natuurlijke staat van zijn: pianospelen.

Met zijn ongelooflijk soepele en vaardige handen laat Freire de piano zingen in alle toonaarden. Delicaat, fijnzinnig en volkomen uitgebalanceerd, stromend en vloeiend in alle stemmen en registers. Bij Freire veranderen zelfs de harmonieën in zangerige ‘melodieën’. In zijn exquise spel bestaat er als het ware geen verschil tussen vorm en inhoud, structuur en klank. Alles vloeit organisch in elkaar over zonder haperingen of hindernissen.

Van binnen moet Freire, die als klein jongetje een van zijn leraren sloeg omdat deze steeds aan zijn oren zat, over leeuwenkracht beschikken. Want om zo volkomen eigen en zo subtiel te kunnen spelen, moet je een grote persoonlijkheid zijn. Muzikaal gesproken kent om het even welke partituur, die hij met een holistische mix van ambachtelijkheid, empathie en verbeeldingskracht benadert, voor Freire geen grenzen. Want binnen de buitenmuren van de compositie, ligt voor de naar binnen gerichte pianist een muzikaal ‘mer à boire’ in het verschiet. Daar kan hij hij eindeloos experimenteren met de potentiële schoonheid van klanken en ritmes, met nuances van dynamiek en rubati, met de balans tussen thema’s en akkoorden, met de timing van overgangen, met de articulatie van frases en accenten.

De verinnerlijkte zoektocht van Freire dient om de ultieme schoonheid van de muziek tot leven te wekken. Het is een kwestie van lotsbestemming en van muzikale kruisbestuiving. Freire heeft de muziek nodig om als fijnbesnaard mens in onze chaotische en destructieve wereld te kunnen overleven, terwijl de muziek integere meesterpianisten als Freire nodig heeft om zich te kunnen ontvouwen in haar meest kwetsbare eigenheid en zeggingskracht.

Dit alles werd pas echt duidelijk toen Freire gedurende de tweede helft van zijn recital als het ware de vitrage opzij schoof om het licht optimaal te laten schijnen. Want voor de pauze speelde hij de Prelude voor orgel in g, BWV 535 van Bach/Siloti, ‘Ich ruf zu Dir, Herr Jesu Christ’ en ‘Komm, Gott Schöpfer, heiliger Geist’ van Bach/Busoni en ‘Jesu, Joy of Man’s Desiring van Bach/Dame Myra Hess dermate ingetogen en weemoedig, dat het was alsof je naar een zwart wit foto in sepia keek, maar dat dan met je oren.

Freire’s lezingen van ‘Bach in bewerking’ klonken ingetogen en verfijnd, maar hij vergde daarbij van het publiek een verstilde overgave en oplettendheid die in tijden van noise, stress en haast allang niet meer vanzelfsprekend zijn. De verinnerlijkte concentratie waarmee Freire musiceerde, ketste af op de ongeconcentreerde rusteloosheid en al bij voorbaat versnipperde aandacht van het publiek. ‘Het deed me helemaal niets’, verzuchtte een mijnheer naast me blasé. Ligt dat nu aan de exquise zangerigheid waarmee Freire Bach benadert, of aan het verwachtingspatroon van deze mijnheer, vroeg ik me af. Want ikzelf genoot van de transparantie, de zijdeachtige klankkleuren en de egoloze noblesse waarmee de Braziliaanse pianist Bachs bewerkte noten intiem en teder liet zingen.

De weerbarstige Derde sonate van Brahms schudde demonischer krachten wakker in Freire, die nu koos voor scherpere contrasten tussen lyrische en dramatische episodes, tussen heftige fortes en tedere pianissmo’s. Maar nog altijd vertelde Freire het verhaal van Brahms bij kaarslicht, zodat de bewogen heftigheid van de sonate niet helemaal overkwam. Maar de verinnerlijkte lyriek van het Andante espressivo was zo betoverend mooi, dat Freire zijn luisteraars als het ware dwong tot volledige concentratie, om bevrijd van het ego op te kunnen gaan in zijn verinnerlijkte Brahms.

Na de pauze opende Freire met vier tot de verbeelding sprekende delen uit ‘Bachianas Brasileiras n. 4’ en ‘Prole de bebé’ van zijn landgenoot Villa-Lobos. Hier zongen twee Zuid-Amerikaanse zielen in volmaakte harmonie, waarbij Freire sensuele ritmes en bedwelmende klankkleuren uit de vleugel opdiepte.

Groots en van een ongekende allure klonk daarna Freire’s vertolking van Chopins Derde sonate, die hij stroomlijnde in onweerstaanbare muzikale golfbewegingen. Daarbij schitterde de zon van zijn kleurrijke verbeeldingskracht en intense inlevingsvermogen onophoudelijk over alle details van de partituur, zodat elke afzonderlijke noot van Chopins poëtische epos een eigen gezicht en een unieke stem kreeg, terwijl toch alles gracieus bleef stromen en in elkaar overvloeien. De Braziliaanse parel onder de pianisten eindigde met de intiem en teder gespeelde Mazurka in a, op. 17 nr. 4, waarna de oesterschelp zich sloot.

(Recensent: Wenneke Savenije)

 
 
 

Laatste nieuws:

28 feb Abonnementen 2017-2018 nu verkrijgbaar
13 feb Spectaculair Jubileumconcert: 'Hommage aan de Russische Pianotraditie' met 6 Meesterpianisten + Surprise Guest
7 feb 'Klankschoonheid, expressie en vertelkunst bij pianogenie Severin von Eckardstein'
23 dec 'Kissin is geen wonderkind meer, maar wel een wonder'
17 dec Nelson Freire ontwerpt gedroomd klankuniversum
 » compleet nieuwsoverzicht
 

Laatste toegiften:
zondag 2 april 2017
Yuja Wang
Schumann, Schubert , Liszt, Prokofiev, Chopin, Bizet, Rachmaninoff

Bekijken ›

Bestel nu uw abonnement voor 2017-2018 >

Volg ons:

Alles over het 30-jarig Jubileumconcert

Meld u aan voor onze nieuwsbrief!

Volvo Cars Nederland zorgt voor het exclusieve, betrouwbare en meesterlijke vervoer van de serie Meesterpianisten
Volvo Cars Nederland zorgt voor het exclusieve, betrouwbare en meesterlijke vervoer van de serie Meesterpianisten

www.iamsterdam.com


 

© 2003-2015 serie Meesterpianisten | Riaskoff Concert Management
Concertgebouwplein 15 – NL-1071 LL Amsterdam