het seizoen 2019-2020

serie Meesterpianisten

De losse kaartverkoop is gestart!
Recensies2019-03-25T19:51:22+00:00

Recensies 2018-2019

Muzikale puurheid sierde het spel van Emanuel Ax

door Christo Lelie , 19-06-2019,  

Op 8 juni werd Emanuel Ax zeventig jaar. Daarom stond het recital dat de in ons land zeer geliefde Amerikaanse meesterpianist  een week later in het Amsterdamse Concertgebouw gaf in het teken van het bereiken van dit kroonjaar.

Dat de jaren voor Ax niet lijken te tellen was hoorbaar in de energieke manier waarop hij het behoorlijk zware en lange programma technisch puntgaaf én geïnspireerd tot klinken bracht. Ook trouwens in de soepele wijze waarop hij de hoge trap van de Grote Zaal op en af rende. Het sympathieke van Emanuel Ax is vanouds dat hij altijd puur, zonder enige opsmuk musiceert, met veel noblesse. Welke muziekstijl hij ook speelt, er zijn altijd twee elementen die zich opdringen: Ax’ intens warme, muzikale persoonlijkheid en zijn altijd zangerige en gecultiveerde toonvorming.

Dit gulden toucher is bij Ax geen mooidoenerij. Hij zet het in om een keur aan klankvariaties te realiseren die hij volledig ten dienste stelt aan het muzikale betoog. Dat was goed te horen in de twee Rapsodieën, opus 79 van Johannes Brahms, waarmee hij zijn recital zeer overtuigend begon. Vooral in de eerste Rapsodie in b-klein viel zijn rijk genuanceerde, orkestrale aanpak op. Ook de tweede Rapsodie in g-klein klonk dynamisch uiterst gedifferentieerd en groots.

Dat in de serie Meesterpianisten recent gecomponeerde stukken klinken is een zeldzaamheid. De meeste pianisten kiezen immers voor het veilige ijzeren repertoire dat minsten een eeuw oud is. Zo niet Emanuel Ax: na Brahms volgde een werk dat pas vijftien jaar geleden werd geschreven: Piano Figures’ van de in 1960 geboren George Benjamin. Deze cyclus bestaat uit tien korte delen in atonaal idioom, soms rank en vederlicht, dan weer hamerend maar nooit shockerend modernistisch. Ax haalde uit deze eigentijdse miniaturen stellig wat eruit te halen valt. Of deze muziek sterk genoeg is om tot de canon van het pianorepertoire te gaan behoren bleef voor mij echter sterk de vraag, niettegenstaande Ax’ muzikale pleidooi ervoor.

Vervolgens kwamen de niet aan hedendaagse muziek gewende luisteraars weer aan hun trekken in de ‘Fantasiestücke’, opus 12 van Robert Schumann. Deze acht sterk verschillende maar onderling toch samenhangende karakterstukken speelde Ax als een ware verteller aan het klavier. Toch was zijn verhaal niet helemaal compleet. De bipolaire Schumann plaatst in de ‘Fantasiestücke’- net als in veel van zijn andere pianomuziek – de twee tegenstrijdige kanten van zijn persoonlijkheid tegenover elkaar: de introverte Eusebius  en de temperamentvolle Florestan. Ax bewoog zich overwegend aan de Eusebius-kant; de uitbundigheid van Florestan bleef in felle delen als ‘Aufschwung’ en ‘Traumes-Wirren’ enigszins onderbelicht.

De ‘Valses nobles et sentimentales’ van Maurice Ravel leken Ax op het lijf geschreven. Met veel raffinement speelde hij dit verrukkelijke impressionistische conglomeraat van walsjes.

Het laatste programmablok was geheel aan Chopin gewijd. Fraai klonk de Nocturne in B-groot, opus 62 nr. 1. Minder boeide Ax’ echter met zijn vertolking van drie Mazurka’s. Deze Poolse volksdansen worden gekenmerkt door levendige ritmiek vol tegendraadse accenten. Die werden door Ax zozeer afgevlakt, dat het oorspronkelijke danskarakter van de mazurka’s niet erg uit de verf kwam.  Wel weer indrukwekkend was ten slotte Ax’ sublieme uitvoering van Chopins ‘Andante spianato & Grande Polonaise brillante’, opus 22. Heerlijk zong de cantilene tegen de subtiel kabbelende begeleiding in het ‘Andante spianato’. De polonaise klonk opmerkelijk veerkrachtig en relatief licht. Magnifiek! Voor deze topprestatie kreeg Emanuel Ax een langdurig en luid applaus dat overging in een spontaan door de aanwezigen ingezet ‘Happy birthday’.
Toegiften waren Chopins Nocturne in Fis gr.t., op. 15 nr. 2 en Schumanns ‘Arabeske’

Emanuel Ax sluit het pianoseizoen af met liefde

door Wenneke Savenije, De Nieuwe Muze, 17-06-2019 

Hij heeft een hoge aaibaarheidsfactor, is vriendelijk en bescheiden. Een harde werker, voor wie het streven naar instrumentale perfectie en muzikale expressie een levenslange taak is. En nooit is het goed genoeg. Emanuel Ax (1949), die zondag zijn 70e verjaardag vierde in de serie Meesterpianisten met een liefdevol solorecital met werken van Brahms, Benjamin, Schumann, Ravel en Chopin, benadert de hoge kunst van het pianospelen in alle nederigheid als een ambachtsman, die zich blijft verwonderen over alles wat er in een partituur valt te ontdekken. In elk detail herkent hij schoonheid en betekenis. Hij koestert de noten zoals een juwelier zijn juwelen oppoetst, totdat ze glimmen en glinsteren. Hij houdt van zijn beroep. (meer…)

Compromisloos perfectionisme van Zimerman is een traktatie

door Mischa Spel, 4 juni 2019, NRC Handelsblad,   

Concerten van de Poolse meesterpianist Krystian Zimerman zijn een zeldzaamheid. Zijn recital in de serie Meesterpianisten zette door de architecturale aanpak en eigenzinnige tempokeuzen vooral je hersens in werking. Een van de slijtvaste bekoringen van de serie Meesterpianisten is de extreme variëteit aan interpretaties die je er hoort. Elke pianist is immers zijn of haar eigen orkest – met het instrument als wild card. En zelfs die joker houden sommige pianisten strak in de hand. (meer…)

Zimerman, de aristocraat onder de meesterpianisten

door Frederike Berntsen, TROUW, 5  juni 2019 

Achter het Concertgebouw stond een witte camperbus met een Zwitserse nummerplaat geparkeerd, lang genoeg om een concertvleugel in te vervoeren – zijramen verduisterd, zonwering tegen de voorruit. Krystian Zimerman is op tournee. Zoals een violist zijn viool in een koffer over zijn schouder hangt, zo laadt Zimerman thuis zijn Steinway in en gaat op pad. (meer…)

Krystian Zimerman spreekt tot de verbeelding

door Wenneke Savenije, De Nieuwe Muze, 04 juni 2019

Niemand heeft ooit onder de zwarte tent mogen kijken waaronder Krystian Zimerman (62) voorafgaand aan zijn optredens sleutelt en intoneert aan zijn eigen Steinway vleugel, het enige instrument waarop hij concerten wil geven. Zelfs al komt hem dat duur te staan, zoals die keer dat de Amerikaanse douane, kort na de aanslagen van 9/11, zijn vleugel in beslag nam omdat er uit de verlijmde onderdelen een verdacht chemisch luchtje opsteeg. (meer…)

Muziek als troostrijke bezwering van de chaos

door Job van Schaik, Dagblad van Het Noorden, 27 mei 2019 

Met Krystian Zimerman was er weer eens een pianist van de buitencategorie in Groningen. Zijn recital trok slechts 450 toeschouwers naar De Oosterpoort. Dat de grote zaal van De Oosterpoort nog niet half volliep voor de Poolse grootmeester is betreurenswaardig. Want het was zo’n zeldzaam concert waarbij je als vanzelfsprekend de ogen sloot en volkomen opging in de muziek. (meer…)

Deze website maakt gebruik van cookies. Zo kunnen we content op maat aanbieden en de effectiviteit verder verbeteren. Lees onze privacy verklaring hier.

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close