serie Meesterpianisten 2017-2018

Recensies 2017-12-07T15:33:24+00:00

Recensies

Een dreigende en kraakheldere Perahia

Het professionele pianistencircuit herbergt een keur aan flamboyante, vingervlugge virtuozen. Zeldzamer is de intellectuele pianist-architect, de expert van de spanningsboog, de dragende melodielijn en de harmonische fundering. Ziehier Murray Perahia. In Riaskoffs serie Meesterpianisten speelde hij zondag onder meer Beethovens laatste pianosonate.

Voor onvermoeibare structuurvorsers als Perahia is Beethovens Opus 111 dankbaar materiaal, al was het maar omdat de klassieke sonatevorm er tot het uiterste wordt opgerekt.
Lees de volledige recensie Recensie Perahia_JoepChristenhusz_NRCklassiek

Murray Perahia sluit 30-jarige jubileumserie af met grandioze Beethoven

Onder de grote meesterpianisten is Murray Perahia (1947), de man van de zingende toon en de volmaakt uitgebalanceerde structuren, al decennia lang een van de meest integere en geliefde. Het recital – Bach, Schubert, Mozart, Beethoven – waarmee hij verleden week het dertigjarige jubileum van de Serie Meesterpianisten afsloot, begon enigszins teleurstellend met een rusteloos voortjagende Bach, maar eindigde in een grandioze beklimming van de meest ongenaakbare en huiveringwekkende onder de pianosonates: Beethovens opus 111.
Zeker zestien keer trad Perahia op in de Serie Meesterpianisten, waarbij hij ook een paar recitals moest afzeggen wegens een duimblessure, die hem begin jaren negentig het pianospelen tijdelijk onmogelijk maakte. Harde werker als hij is, benutte Perahia de periodes dat hij niet kon spelen om zich nog intenser bezig te houden met de alomvattende muziek van Bach – ‘de meest devote en spirituele onder de componisten’.

lees de volledige recensie van Wenneke Savenije: Serie Meesterpianisten juni 2017 Perahia-wenneke_savenije

Bij Radu Lupu valt alles met alles samen

Of hij nu Haydn, Schumann of Tsjaikovksy speelt, onder alle omstandigheden opent de vanuit de stilte spelende Lupu hart en zintuigen met zijn onweerstaanbare cantabilé, dat klinkt alsof hij op een vleugel zonder hamertjes zou spelen. Al even opmerkelijk is Lupu’s vermogen om elk detail van een partituur op organische wijze een onderdeel te laten zijn van het overkoepelende geheel. Lupu, die zittend op zijn leunstoel speelt alsof de muziek tot hem komt in plaats van een strijd met de toetsen aan te gaan, laat in vaak rustige tempo’s alles met alles samenvloeien tot de flow van zijn betoog, zonder ongenuanceerd te worden. ‘De essentie van schoonheid is eenheid in verscheidenheid’, schreef Mendelssohn. Die zin zou als motto voor Lupu’s spel kunnen dienen. In Haydns Andante en variaties in f, Hob. XVII:2 deed het Andante denken aan een droomlandschap, waaraan de variaties ritmische patronen, parelend aaneengeregen versieringen en evocatieve klankkleuren toevoegden. Haydn klonk teder, transparant en vol wijsheid.
Lees de volledige recensie: RaduLupu_Serie Meesterpianisten_wenneke-savenije-28 mei 2017

Volodos opent een schatkist aan hallucinerende klanken

Maar het meest indrukwekkend klonk de Sonate in A, op. posth. D 959 van Schubert. Met zijn soepele timing, ragfijne fraseringen, subtiele wisselwerking tussen licht en donker, ontzagwekkende gedetailleerdheid en zijdezachte toonvorming riep Volodos klankwerelden op en ontsloot hij dimensies, die voor de gewone sterveling nog maar nauwelijks te bevatten waren. Volgens Volodos kan alleen de muziek uitdrukking geven aan mysterieuze universele wetmatigheden, die ons verstand en gevoel te boven gaan. En dat was precies wat er tijdens zijn schitterende vertolking van deze late Schubert-sonate leek te gebeuren. Vooral in het adembenemend mooi gespeelde Andantino, dat door Volodos werd getransformeerd tot een aangrijpende parabel over leven en sterven, zó breekbaar gespeeld en met zoveel liefde, dat hij zachtjes met de noten van Schubert tijd en ruimte doorbrak richting eeuwigheid.
lees de volledige recensie van  Wenneke Savenije wenneke_savenije_ mei 2017 Volodos opent een schatkist aan hallucinerende klanken