Maar het meest indrukwekkend klonk de Sonate in A, op. posth. D 959 van Schubert. Met zijn soepele timing, ragfijne fraseringen, subtiele wisselwerking tussen licht en donker, ontzagwekkende gedetailleerdheid en zijdezachte toonvorming riep Volodos klankwerelden op en ontsloot hij dimensies, die voor de gewone sterveling nog maar nauwelijks te bevatten waren. Volgens Volodos kan alleen de muziek uitdrukking geven aan mysterieuze universele wetmatigheden, die ons verstand en gevoel te boven gaan. En dat was precies wat er tijdens zijn schitterende vertolking van deze late Schubert-sonate leek te gebeuren. Vooral in het adembenemend mooi gespeelde Andantino, dat door Volodos werd getransformeerd tot een aangrijpende parabel over leven en sterven, zó breekbaar gespeeld en met zoveel liefde, dat hij zachtjes met de noten van Schubert tijd en ruimte doorbrak richting eeuwigheid.
lees de volledige recensie van  Wenneke Savenije wenneke_savenije_ mei 2017 Volodos opent een schatkist aan hallucinerende klanken